หนังสือเล่มที่ติดตัวไปไหนมาไหนตลอดสัปดาห์นี้
คือหนังสือของคุณเอื้อ อัญชลี ที่มีชื่อว่า ‘ความสุข’
ฟังชื่อหนังสือแล้วมีความสุข
อ่านแล้วก็มีความสุข

นอกจากสีบนปกและตัวหนังสือที่ทำให้มีความสุข
ฉันอ่านพบความสุขแทรกซึมประปรายอยู่ทุกหนแห่ง
ฉันพบความสุข
แม้วันนี้ไม่ได้เป็นวันศุกร์
ความสุขหมายเลข 1
ฉันอ่านพบความสุขในอากาศ ฉันตั้งชื่อความสุขนี้ว่า
“ฉันนอนอยู่บนเยลลี่สีแดงเหี่ยว เคี้ยวพระอาทิตย์”
ฉันกำลังนึกเคืองคุณลม
น่างอนมั้ยล่ะ พัดมาให้หนาวแค่ประเดี๋ยว
หยิบเสื้อหนาวมาสวมเดี๋ยวเดียวก็จากไปซะแล้ว
ฉันกำลังนึกเคืองคุณพระอาทิตย์เช่นกัน
คนอะไรกันหนอ ช่างส่องแสงแรงร้อนได้ทุกฤดูกาล
เพลางานลงบ้างก็ได้นะคุณขา
ประเดี๋ยวเถอะ จะจับคุณไปทำเยลลี่สีแดงเด้งดึ๋ง เด้งดึ๋ง
แล้วอย่ามาทำปั้นปึ่งหน้าบึ้ง
เพราะฉันจะจ้วงกินคุณจนตัวอ้วนบวมฉึ่ง
งั่ม งั่ม งั่ม

ความสุขหมายเลข 2
ฉันอ่านพบความสุขบนหลังคา ฉันตั้งชื่อความสุขนี้ว่า
“แมวลายลายตัวนั้น ฉันเห็นมันซุกซนเหลือทน”

มุมมองแมวจากหน้าต่างออฟฟิศฟิ้ว
ลูกแมวแสนซนสองตัวไม่มีไหมพรมให้กลิ้งเล่น
ไม่มีสนามหญ้าให้กระโดดหย็องแหย็งไปมา
มีเพียงหลังคาลื่นปรื๊ดด้วยน้ำฝนให้เล่นไล่จับกันอยู่บนนั้น
ทุลักทุเลไปหน่อย
แต่เราเดาว่าเธอทั้งสองกำลังมีความสุข

ส่วนนี่คือแม่แมวจอมห่วงและจอมหวง
เธอส่งสายตาดุดุมาหาฉัน
โถ โถ โถ ฉันไม่ทำอะไรลูกสาวของเธอหรอกนะ
แค่ขอกะลิ้มกะเหลี่ยด้วยสายตาเท่านั้นเอง
ความสุขหมายเลข 3
ฉันอ่านพบความสุขในช็อกโกแลต ฉันตั้งชื่อความสุขนี้ว่า
“You are Sweeter than Sweets”


รสชาติหวานหวานที่ซึมซ่านอยู่ทั่วปาก
เจือด้วยรสชาติขมขมที่ละลายแตะแต้มอยู่ปลายลิ้น
ของหวานหวานมักยั่วยวนฉันอยู่เสมอ
แต่ทุกครั้งก็เหมือนมีสัญญาณเตือนว่าอย่าถลำลึกมากเกินไป
ในจดหมาย ในโปสการ์ด ในถ้อยคำของบางคนก็เช่นกัน
ตอนนี้ฉันอ่านพบแต่เพียงความหวาน
และฉันแอบหวังว่าความหวานเหล่านั้น
คงไม่มีรสชาติเหมือนช็อกโกแลต
ความสุขหมายเลข 4
ฉันอ่านพบความสุขในโรงละครพระจันทร์เสี้ยว ฉันตั้งชื่อความสุขนี้ว่า
“เด็กชายนักปลูกต้นไม้กับผู้ใหญ่นักปลูกความฝัน”
ฉันไม่ใช่นักดูละครเวที
แต่จากประสบการณ์การดูละครเวทีทั้งหมดที่ผ่านมา
นี่คือละครเรื่องแรกที่ฉันพูดได้เต็มปากว่า ‘น่ารักที่สุดในโลก’




หุ่นที่ชักเชิดด้วยปลายนิ้วของพี่ ๆ กลุ่มแกะดำดำ
ฉากหลังที่เล่นกับเงา
เสียงดนตรีประกอบน่ารักสไตล์ Studio Ghibli
และเรื่องราวของหนูน้อยติสตูที่แม้เรียนหนังสือไม่เก่ง
หากแต่มีนิ้วหัวแม่มือพิเศษที่สามารถปลูกต้นไม้ให้เขียวครึ้มไปทั้งเมือง
จากสายตาที่ฉันเห็น,
ทั้งหมดนี้รวมกันเป็นรอยยิ้มกว้างกว้างจากผู้ชม
รวมถึงเสียงหัวเราะคิกคักจากเด็กตัวเล็กตัวน้อย
และสำหรับผู้ชมคนหนึ่ง
ละครเรื่องนี้ได้ยืนยันบางความฝันของผู้ชมละครคนนั้นอีกครั้ง..
ขอบคุณภาพประกอบจากใหม่ และคุณวิบวับ
และขอบคุณทีมงานทุกคนที่สร้างละครน่ารัก ๆ แบบนี้ :)

แล้วเธอล่ะ
อ่านพบความสุขซ่อนตัวอยู่ที่ไหนกันบ้าง :)

