เราใช้ดวงตาคนละดวง มองโลกใบเดียวกัน
และเพราะสายตาเราคล้าย
ความชอบของเราจึงไม่ต่าง
ในจักรวาล
คล้ายเราจับมือเดินร่วมทาง
ฉันรักรอยยิ้มของเธอ
ฉันรักความเป็นห่วงความรู้สึกคนอื่นของเธอ
ฉันรักวิธีและการรักษาความสัมพันธ์ในแบบของเธอ
ฉันประทับใจในความสามารถของเธอ
ฉันดีใจในความสำเร็จของเธอ
และพร้อมกันนั้น
ฉันก็
…อิจฉา
พื้นที่ในจักรวาลที่กว้างกว่ากว้าง
มักทำให้คนโง่งมอย่างฉันหลงลืมเสมอ
ว่าถึงแม้ฉันจะเป็นส่วนหนึ่งของเธอ
แต่ก็แค่เพียงส่วนเสี้ยวเล็ก ๆ เท่านั้น
เพราะรักเธอ ฉันจึงพยายาม
ไม่ส่งเสียงเรียกร้อง คร่ำครวญ ฟูมฟาย
หรือสร้างความลำบากใจใดให้เธอทุกข์ร้อน
ความชอบที่คล้าย
และสายตาที่ไม่แตกต่าง
ฉันจึงมองเห็นว่าจักรวาลในวันนี้ของเธอสดใส
ส่วนจักรวาลในสายตาฉันพร่ามัวกว่าที่เคยเป็นทั่วไป
ไม่โทษเธอ ไม่โทษใคร
เพราะทั้งหมดมันเกิดจากฉัน
คนงี่เง่าที่สุดในจักรวาล ณ ขณะนี้
รักเธอเสมอ,
จักรวาลคู่ขนานของฉัน

เวลามีใครถามว่าชอบส่วนไหนที่สุดในร่างกาย
เรามักตอบว่าเป็นดวงตา
แม้มันจะทั้งสั้นและเอียง สองข้างก็ไม่เท่ากัน
ทั้งเล็ก ทั้งไม่กลมโตสวยเหมือนของคนอื่นเค้า
และแม้วันนี้ มันจะทำให้เรามองโลกผ่านม่านน้ำตา
แต่ไม่ว่าจะยังไง มันก็ยังคงเป็นดวงตาคู่เดิมที่เรารักที่สุดอยู่ดี
ขอบคุณที่โลกนี้ยังมีคำปลอบโยนดีดี
ขอบคุณแม่ ใหม่ ขวัญชนา และพี่จุ๋ม
ถึงถนนหลังฝนตกใหม่จะชื้นแฉะ เดินลำบาก
แต่อย่างน้อย
เราก็ไม่เปียก.
กันยายน 16, 2009 ที่ 8:44 pm
น้องอ้อตาแป๋วดีออก
กันยายน 16, 2009 ที่ 8:58 pm
โห พี่เมมาไวมาก
ในรูปนี่พยายามถ่างสุด ๆ เลยค่ะ :D
กันยายน 16, 2009 ที่ 9:41 pm
เราใช้ดวงตาคนละข้างมองหาความหมายของการมีชีวิตอยู่
ทุกที่ที่เท้าย้ำ เราถามตัวเองว่าเรากำลังมุ่งไปทางทิศไหน
คนที่เจอกันวันนี้ วันพรุ่งนี้รอยยิ้มจะยังคงอยู่เหมือนเดิมหรือเปล่า
โลกคู่ขนานคือสถานที่ต้องห้ามของคนที่หัวใจไม่แข็งแรง
เราพบว่ามีใครอีกคนกำลังใช้ชีวิตคล้ายคล้ายกัน
มีวิธีที่มองโลกแบบเดียวกับที่เรามอง มีวิธีคิดต่อบางสิ่งบางอย่างคล้ายเรา
เพียงแต่มันเป็นโลกคู่ขนาน
ใครอีกคนอยู่ตรงนั้น
เราอยู่ตรงนี้
ไม่เคยเจอกัน, เพียงแต่ขนานกันไป
เราจึงมองว่าการที่ใครสักคนโผล่เข้ามาในชีวิตด้วยวิธีการที่แตกต่างกัน
จึงเป็นเรื่องที่มหัศจรรย์และพิเศษมากมาก
วันธรรมดาธรรมดาเปลี่ยนไปจากเดิม
แสงแดดของวันไม่เหมือนเดิมที่เราเคยรู้จัก
ต้นไม้ใบหญ้า ดอกไม้สองข้างทาง
เพลงที่ฮัมออกมาจากปาก
โลกยังคงเป็นดาวดวงเดิม
และเป็นเรื่องเดิมเดิมที่มนุษย์ต้องพบและพลัดพราก
คำถามเดิมเดิมยังคงอยู่ มันไม่เคยคลี่คลาย
และมันจะไม่คลี่คลาย.
กันยายน 16, 2009 ที่ 9:57 pm
ถ้ามีใครถามว่าชอบส่วนไหนที่สุดของร่างกาย
เราจะตอบเขาว่าเราชอบ “ปาก” มากที่สุด
เพราะว่ามันทำให้เราได้กินบะหมี่สองชาม ฮ่าๆ
และทำให้เราได้ยิ้มสวยๆ ให้ใครต่อใคร
แม้ว่าการยิ้มนั้นจะทำให้ “ตา” เราหยีตามไปด้วยก็เหอะ
…
ตอนนี้เราก็กำลัง “ยิ้ม” ให้อ้ออยู่นะ
^_____^
กันยายน 16, 2009 ที่ 11:17 pm
ยังคงยืนยันประโยค(คาถา)เดิมๆ
“แล้วสุดท้าย มันจะผ่านพ้นไป”
และก็ขอให้ฟ้าหลงฝนสดใสสดใสนะน้องสาว ^.^
กันยายน 17, 2009 ที่ 12:52 am
จักรยาน เอ้ย! จักรวาล ที่คู่ขนาน มันก็ไม่เสมอไป
แค่เลี้ยวตัวออกจากจักรวาลของเรา แม้ไม่กี่องศา แต่มันก็จะมาตัดกัน
ซักวันแหละเนอะ
กันยายน 17, 2009 ที่ 2:12 am
อดทนครับ, เรื่องทุกเรื่องผ่านมาแล้วจะผ่านไป
มีอะไรอีกเยอะที่รอคอยเราอยู่
แล้ววันนึงเราจะหันมามองมันแล้วถามตัวเองว่า
วันนั้นทำไมเราคิดอย่างนั้นได้นะ
( :
กันยายน 18, 2009 ที่ 11:30 am
เรามีตาคนละคู่ มองอะไรไม่เหมือนกัน เพราะตาเราไม่เหมือนกัน…
อ้อตาแป๋วๆๆๆ
บิวตาโหลๆๆๆ
5555
กันยายน 18, 2009 ที่ 1:52 pm
เดี๋ยวพายุก็จะผ่านไป ฤดูฝนไม่อยู่กับเรานานหรอก
กันยายน 19, 2009 ที่ 4:51 pm
*พี่ปิ๊ก
เขียนอะไรน่ะ อ่านไม่เห็นรู้เรื่องเลย ;p
* ใหม่
ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมถึงเป็นปาก :D
อ้อก็กำลังยิ้มตอบอยู่จ้ะ
^__________^*
* พี่จุ๋ม
ค่ะ ควรท่องให้ขึ้นใจเนอะคะ คาถาอันนี้
* lulla
:) ตัดกันแบบนั้นก็ดี
แต่เราอยากให้มันขนานกันไปเรื่อย ๆ แบบนี้มากกว่า
* บิว
รูปมันหลอกแหละ
จริง ๆ เราอาจตาโหลพอกัน :D
* พี่จิว
แต่ช่วงนี้ฝนตกบ๊อยบ่อยล่ะค่ะ
คนชอบฝนแบบอ้อ เลยภาวนาให้มันอยู่นานอีกหน่อย ^^”