Jamie, Lisa, Alex

1.
เราฝันถึงห้องครัวสีขาวบ่อยๆ
บ้านใหม่ที่กำลังจะย้ายเข้าไปอยู่ เราเลยเลือกเฟอร์นิเจอร์สีขาวเป็นหลัก
ห้องครัวก็เหมือนกัน เราเน้นสีขาวเป็นพิเศษ

สีขาวจืดดี สะอาดด้วย
เหมือนแกะที่ขนฟูขาวโดยไม่ต้องใช้ผงซักฟอก

แต่บางทีพอนึกถึงห้องทั้งห้องที่เป็นสีขาว
ผนังขาว โคมไฟขาว ตู้โต๊ะเตียงขาว… ขาวโพลนไปหมดทุกหนแห่ง
ก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงหนูทดลองที่วิ่งพล่านอยู่ในห้องแล็บสีขาว
ดิ้นรน แต่ไม่พบทางออก
ถ้ายังไม่พบข้อสรุปทางการทดลอง หรือหากนักทดลองใจดีไม่มากพอ
เตรียมใจได้เลยหนูน้อย, เธอไม่มีทางรอด

.

.

.

.

.

2.
Lisa, Jamie, Alex น่าจะเป็นคนประเภทเดียวกัน
เพียงแค่พวกเขาไม่รู้จักกัน
และต่อให้พวกเขามารู้จักกัน
พวกเขาก็ไม่มีทางยอมรับหรอกว่าตัวเองโดดเดี่ยวมากเพียงไหน
คนเหงาจริงๆ ไม่เอ่ยปาก การประกาศตัวเองแบบนั้น มันเป็นวิธีเรียกร้องความสนใจแบบโง่ๆ
หรือยิ่งกว่านั้น เหตุที่ไม่ยอมรับ อาจเพราะไม่รู้ตัวเลยซักนิดว่าเสพติดการอยู่ลำพัง

Lisa, Jamie, Alex หรืออาจรวมถึง มลฤดี, ปรีชา, ชนัญญา
น่าจะเป็นคนประเภทที่เมื่อใครถามว่า ‘เป็นยังไงบ้าง’
คำตอบของคนเหล่านี้คงหนีไม่พ้น ‘ก็สบายดี’ ‘เรื่อยๆ’ ทำนองนี้
… น่าเศร้าชะมัดเลยนะว่ามั้ย?

.

.

.

.

.

3.
.

เขาอยากถามเรื่องส่วนตัวของเธอ ‘นครรัฐดีต่อเธอมั้ย’ แต่ปากกลับไม่เป็นดั่งใจ
“ร้านกาแฟท่าทางจะไปได้สวยนะครับ”
“ค่ะ ต้องรอดูอีกสักระยะ” เธอยิ้ม
‘ความสัมพันธ์ของคุณกับเขาเป็นยังไงบ้าง’ นี่คือคำถามต่อมาที่อยากได้คำตอบ
แต่ประโยคที่หลุดเป็นเสียงคือ “แต่รีคงจะเหนื่อยน่าดู”

เธอสังเกตมาหลายครั้งแล้วที่เจอกัน ว่าทำไมผู้ชายคนนี้ถึงได้มีสีหน้าราวกับตกอยู่ในภวังค์ความทุกข์
บางครั้งแม้เขาจะมีรอยยิ้ม แต่ดวงตาของเขาก็ไม่อาจปิดบังได้

‘ชีวิตคุณเป็นยังไงบ้าง?’ นี่เป็นคำถามที่เธออยากรู้ แต่ก็กล้าเอ่ยเพียงคำถามพื้นๆ
“เญย์มาที่นี่บ่อยมั้ย?”
“ไม่บ่อยนักหรอก”
‘วันนี้ท่าทางคุณไม่สบายใจใช่มั้ย คุณถึงมา’
“เรื่องสอนเป็นยังไงบ้าง” เธอถามไม่ได้อย่างที่คิด
เขาไม่ตอบทันที ‘โอ… มันแย่มากเลย ไม่เคยมีงานไหนที่ผมทำแล้วแย่ขนาดนี้’
แต่เขาก็ไม่ได้ตอบอย่างที่คิดเหมือนเคย
“ก็เรื่อยๆ ครับ คิดว่าอีกสักหน่อยอะไรๆ ก็น่าจะเข้าที่”

ลมอ่อนปัดผิวน้ำจนผลักลอนคลื่นเล็กๆ ไล่ลู่กันสู่ตลิ่งไม่รู้จบ
พลิ้วคลื่นลูกเก่าเกิดขึ้นเดินทางสู่ฝั่งแล้วลับหาย ลอนคลื่นเกิดใหม่
ลมยังคงส่งสู่ทางเดียวกันซ้ำๆ เวียนวน-เวียนวน…
บนผิวน้ำที่ลมสัมผัสเราอาจเห็นเพียงริ้วธารสวย
แต่ลึกลงไปหนึ่งฟุต สองฟุต สามฟุต หรือมากกว่านั้นเนื้อน้ำจะเป็นเช่นไร…

.

ตอนหนึ่งจากหนังสือเรื่อง ‘กลิ่นเวลาและคราบกาแฟ’ (วิสิทธิ์ โพธิวัฒน์)

.

.

.

.

.

4.
เพลงของ Lisa

Lisa cooks, cleans, potters, around, sleeps and cries.
Nobody knows she exists, only the wind enters her house.
Lisa is alone, must thst be or where does belong is Lisa’s world?

Does anybody wonder how does Lisa feel
Why is Lisa so alone, I don’t know
.
.
.

เพลงของ Jamie และ Alex

Jamie’s on the bathroom floor she don’t know why
She’s shaking underneath the sink can’t feel a thing
She’d love to live a life she’s afraid of failure
With all the voices in her head
Now what was that I thought I hear you scream

Alex on the last train home from god knows where
A million miles away from where he thought he’d be
He’s got his suit his tie his drink his MTV
He’s trading all his life away
You can’t escape we’re all infected now

I think we’re alone here you and I
I think we’re alone in the universe tonight
.
.
.
.
.

5.
บางครั้งเวลานอนบนเตียงที่ปูด้วยผ้าสีขาวสะอาด
อดไม่ได้ที่จะรู้สึกว่า เตียงสะอาดเกินไป
จนเหมือนเรา, ผู้นอน, ได้เข้ามาทำให้เตียงแปดเปื้อน
และเพื่อกำจัดสิ่งแปลกปลอม รอยบุ๋มขนาดพอดีตัวของเราอาจดูดกลืนให้เราจมหายลงในสีขาวอันเวิ้งว้าง ไร้ขอบเขต ภายใต้ผ้าปูเตียง
จมหาย-จากไป เหมือนหนูที่ไม่อาจพบทางออกจากห้องทดลอง

เพื่อยืนยันว่าเรายังอยู่
แค่โบกมือส่งเสียงเรียกว่า ‘ฉันอยู่นี่’ คงไม่พอ
เราจึงต้องกรีดร้องออกมาดังๆ ในยามดึกสงัด
แต่ก็เกรงว่าเสียงเสียดแทงจะรบกวนห้องข้างๆ
เลยใช้หมอนหนุนต่างเครื่องสะกัดกั้น ร้องครวญครางผ่านช่องทางนั้นแทน
.
.
.
.
.

6.
นอกจาก Jamie, Lisa, Alex หรือ มลฤดี, ปรีชา, ชนัญญา และชื่ออื่นๆ
ณวรา ก็น่าจะเป็นอีกชื่อหนึ่งที่รวมอยู่ในชื่อของกลุ่มคนเหล่านี้ด้วย