หนีออกจากบ้าน

‘แล้วจะไปไหนดีล่ะ’ หนูน้อยถามตัวเองมือปาดน้ำตาป้อยๆ
หันมองพี่กระต่าย พี่กระต่ายก็ไม่รู้ เอาแต่ส่ายหัวด๊อกแด๊ก
1 คน 1 ตัว และกล่องรองเท้าอีก 1 ใบ
หนีออกจากบ้านคราวนี้ จะไปได้ไกลแค่ไหนกันนะ

เมื่อยแล้ว เดินมาไกลมากแล้วด้วย
พักตั้งหลักที่บ้านก่อนดีกว่า
‘เดี๋ยวพอถอดรองเท้า ก็ตรงแน่วไปในครัวเลยนะ’
หนูน้อยเตี๊ยมกับพี่กระต่าย
‘กินข้าวให้อิ่ม หลับบนเตียงอุ่น พรุ่งนี้เช้าค่อยว่ากันอีกทีละกัน’
หนูน้อยคิดในใจ แล้วเปิดประตูเข้าบ้าน
คุณแม่นั่งคอยท่าอยู่บนโซฟา
ไม่ดุ ไม่ว่า เพียงจูงมือไปโต๊ะกินข้าว
อุ้มหนูน้อยนั่งโต๊ะเอี้ยมเฟี้ยม

เช้าถัดจากวันนั้น หนูน้อย พี่กระต่าย และกล่องรองเท้า ก็ยังอยู่พร้อมหน้าพร้อมตาในบ้านเหมือนเดิม

——————————————————————————————————————————–

ตอนเด็กๆ เราหนีออกจากบ้านบ่อยมาก
อุปกรณ์การหนีมีแค่ตุ๊กตา 1 ตัว กับกล่องรองเท้า 1 กล่อง
ต้องเป็นกล่องรองเท้านักเรียนยี่ห้อบาจาด้วย
ข้างในใส่ของไร้สาระ อย่างกำไล หมากเก็บ สติกเกอร์ ตุ๊กตากระดาษ
ถ้าหลงทางจริง ก็คงหลงแล้วหลงเลย
เพราะข้าวของในกล่อง ไม่ได้ก่อให้ประโยชน์ในการยังชีพใดๆ ทั้งสิ้น

ทุกครั้งที่แม่ดุ เราชอบพูดว่า ‘เดี๋ยวก็หนีออกจากบ้านซะเลย’
แรกๆ แม่ก็ออกไปตาม
หลังๆ ก็ปล่อยให้ออกไปซักพัก แล้วค่อยออกไปเรียก
ท้ายๆ แม่ไม่ไปตามเลย เพราะรู้ว่า ‘เดี๋ยวมันก็กลับมาเอง’
ซึ่งแม่ก็มาถูกทางแล้ว
เพราะอย่างไกลที่สุด พอเดินไปถึงหมู่บ้านข้างๆ เราก็เริ่มเซ็งแล้วมุ่งหน้ากลับบ้านเอง
อย่างใกล้ที่สุดคือหนีไปหลบอยู่กับคุณป้าบ้านหลังติดกัน
พอไม่เห็นใครมาตามซักที ก็หิ้วกล่องรองเท้าพร้อมตุ๊กตากลับบ้านราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

จุดประสงค์ของการหนีออกจากบ้านของเด็กทุกคน คงอยากให้มีใครตามง้อมากกว่า
ถ้าแม่ไม่ตาม ถ้าพ่อไม่หา แล้วมันจะสนุกตรงไหนล่ะคะ
(สรุปว่าหนีเพื่อความสนุกสินะ)

ก็เหมือนๆ กันแหละ
โตป่านนี้ จะให้ใครตามง้อคงใช้มุกหนีออกจากบ้านไม่ได้แล้ว
จะหนีออกนอกประเทศ ก็ป๊อด ไม่กล้าพออีก
จะหนีไปเที่ยวต่างจังหวัดซักพัก ก็กลัวหายแล้วหายเลย
เผื่อไว้ในกรณีเสี่ยงว่า คนที่ต้องรับบทตามง้อก็ไม่ได้รู้สึกรู้สา ไม่ได้รู้เรื่องรู้ราวอะไรด้วย
สุดท้ายก็งอนเงียบๆ แล้วกัน
ง้อก็ดี ไม่ง้อก็ได้
เฮ้อ.. เป็นผู้ใหญ่นี่ยากชะมัด ;p