My Friend is a Fox

ตั้งแต่วันที่พบ
ฉันธรรมดา เธอก็ไม่มีอะไรพิเศษ
ไม่รู้อะไรเป็นเหตุ
เป็ด เห็ด ชะมด หรือสมเสร็จ ที่ทำให้ถูกชะตา

ความชอบที่คล้าย
ขยับให้ใกล้อีกนิด
ความสนิทเริ่มสะกิดสะสม

ชอบฟังเรื่องที่เธอเล่า
ชอบฟังเพลงที่เธอร้อง
ไม่ต้องไปถึงระยอง
ก็รู้ว่าสอดคล้องกัน

เราเล่าความฝัน
เธออยากปลูกบ้านบนดอยกีวีโซดา
ฉันอยากเป็นชาวนาที่หมู่บ้านมะละกอ

เราฝันร่วมกัน
พิชิตยอดเขาแอปเปิ้ลเขียว
คิดแล้วเคลิ้มเชียว
อีก 10,000 อึดใจเมี้ยวคงได้ไป

ฉันเคยทดสอบว่า
4 โมงเธอจะตรงตามนัดมั้ย
บ่ายสามห้าสิบนั่นไง
เธอเริ่มล่อกแล่กแล้ว

แอบแกล้งให้เธอเก้อ
15 นาที อยากรู้ว่าจะเผลอไปไหนมั้ย
ปรากฎว่ายังรอต่อไป
ทำไมเธอน่ารักจัง :)

ขาดเธอคงหมดสนุก
จับปลาดุก ชักกระตุก เล่นหมากรุก คงแพ้ไม่เป็นท่า
แต่เพราะมีเธอเป็นคู่ขา
เล่นกระดานหกก็ชนะช้าง
กินปลาทูก็ไม่เจอก้าง
ทำไม่ได้หรอกนะ ถ้าไม่มีเธออยู่ข้างๆ แบบนี้

ปล่อยให้เธอไปกับคนอื่นบ้าง
ไม่ต้องตัวติดกันทุกครั้งที่ว่าง
ไก่ย่างยังเคยแยกจากไม้เลย

แล้วก็ถึงเวลาที่ต้องจาก
ฉากแห่งการโบกมือลาและมือปาดน้ำตาป้อยๆ
คำอำลาอ้อยสร้อย
อีกหน่อยเราคงคิดถึงกันบ่อย

เราอาจแยกไปคนละทิศ
อาจไม่ได้ร่วมฝันเป็นผู้พิชิต
ถ้าตูดไม่บิด มือไม่เป็นหิด
ฉันหวังนิดๆ ให้เราพบกันอีก

จากธรรมดากลายเป็นพิเศษ
ใส่ไข่ เพิ่มลูกชิ้น เติมเห็ด
หอยกระป๋องตราปลายิ้มสูตรเผ็ด
ก็ยังไม่เด็ดเท่าเรื่องของเราเลย

ดีใจที่ได้รู้จักเธอ :)

…

 

 

 

นิทานสั้นๆ ง่ายๆ ปรุงสุก 2 วันเสร็จเรื่องนี้ มอบให้ทุกคนที่เรารู้จัก
ทั้งเพื่อนๆ, พี่ๆ ที่มหา’ลัย, พี่ๆ ที่ทำงาน, คนที่บังเอิญรู้จักกันผ่านบล็อก, คนที่บังเอิญถูกพามาให้รู้จักโดยคนรู้จักอีกที

เราคิดว่ามันเป็นเรื่องน่าทึ่งมากที่ได้มารู้จักทุกคน
บางคน – เราอาจจะเคยพบหน้ากันแค่ไม่กี่ครั้ง เคยคุยกันจริงๆ จังๆ ไม่กี่ที
บางคน – เราอาจคบกันมานานหลายปี
แต่ไม่ว่าจะเป็นความสัมพันธ์ระยะสั้นหรือยาวนาน
ทุกคนทำให้เรารู้สึกว่า เราโชคดีมากที่ได้รู้จักทุกคน

จู่ๆ เราก็นึกถึงการรักษาความสัมพันธ์ที่เรามักสอบตกและล้มเหลวบ่อยๆ
เราทำหลายคนหายไปจากชีวิต
อาจจะด้วยเวลา หรือด้วยความไม่ใส่ใจของเราเอง
แต่สำหรับทุกคนที่ยังอยู่ในความนึกคิด
เราอยากบอกขอบคุณ – ขอบคุณนะที่ยังไม่ไปไหน :)

ปล. ขอบคุณโลกทุกวันนี้ด้วยที่มีโทรศัพท์และอินเตอร์เน็ต
เพราะการโทรหา, ถามถึง, ส่งข้อความ, tag, mention, chat, comment
มันทำให้ความคิดถึงเป็นรูปธรรมมากขึ้น

ปล. ไม่รู้เหมือนกันว่าจะซึ้งไปไหน :D