lost.

1.
เธอไม่ใช่คนช่างพูดนัก
ยิ่งนานวัน เธอยิ่งพบว่าเธอชอบอยู่เงียบๆ คนเดียวมากกว่า
เธอเชื่อว่า ความเงียบทำให้คิดอะไรได้มาก
ความเงียบทำให้หูเป็นอิสระ
ความเงียบทำให้หัวใจเต้นช้า
เธอเชื่อว่า หัวใจยิ่งเต้นช้า ยิ่งเป็นเรื่องดี

ห้องปรับอากาศสี่เหลี่ยมจัตุรัสของเธอไม่มีหน้าต่าง
นกนอกห้องอยากส่งเสียงร้องเท่าใดก็ตามใส เธอไม่แยแส
ในห้องไม่มีโทรทัศน์ ไม่มีวิทยุ ไม่มีเครื่องเล่นแผ่นเสียง
ผนังห้องยังเก็บเสียงได้ดีเป็นพิเศษ
ต่อให้ข้างห้องกลายเป็นสมรภูมิ ห้องของเธอก็ยังคงเงียบเชียบเหมือนอารามศักดิ์สิทธิ์
ทางออกเดียวที่มีคือประตูที่มักปิดมิดสนิท
จนเพื่อนบ้านข้างเคียงเข้าใจไปว่า ประตูห้องนี้ปิดตายไปนานแล้ว

ก่อนหน้านี้ เธอเคยมองหาเพื่อนคุยบ้างเหมือนกัน
ครั้งแล้วครั้งเล่าที่เธอผิดหวัง
เพราะไม่มีเพื่อนคุยคนไหนที่สนใจเรื่องเดียวกับเธอชนิดครบถ้วนหมดมวล
คนที่เหมือนจะคุยกันได้มากที่สุด ก็ติดตรงที่รสนิยมเล็กๆ น้อยๆ ที่แตกต่างกัน
ในเมื่อจอภาพไม่ตรงกันแบบนี้ เธอคิดว่าคุยกันไปก็เปล่าประโยชน์
เหมือนน้ำส้มบรรจุกล่องที่หลอกว่า คั้นจากส้มสดแท้ 100%
ดูดไปก็เสียลิ้นเปล่าๆ

เธอรู้ดีว่า หัวใจของเธอฟีบเหี่ยวลงอย่างช้าๆ
เล็กลง และอ่อนปวกเปียก ยิ่งกว่าหัวใจของทารกที่เพิ่งเกิดใหม่
แข้งขาก็อ่อนเปลี้ย เพราะเอาแต่นั่งอุดอู้ ไม่ถูกใช้งานใดๆ
แต่เธอเลือกแล้วที่จะอยู่เงียบๆ คนเดียวอย่างปลอดภัย
ดีกว่าเอาตัวเองไปแขวนกับใครแล้วต้องผิดหวังซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ไม่เห็นน่าเสียดายเลยที่เป็นแบบนี้
เธอย้ำชัดๆ กับตัวเองอีกที

2.

บ่อยครั้งที่ตื่นขึ้นมากลางดึก แล้วรู้สึกว่าตัวเองเหมือน Bob Harris
จากนั้นเลยวางแผนในใจต่างๆ นานา ว่าเช้าถัดมาจะไปไหนดี
แล้วพอถามตัวเองว่าไปกับใคร
แผนการต่างๆ ก็จบลงแค่นั้น
เทศกาลและสัปดาห์ก่อนสิ้นปี มักทำให้คนอยู่คนเดียวกะปลกกะเปลี้ยแบบนี้เอง