animation ขนาดสั้นที่เข้าชิงรางวัลออสการ์ The Fantastic Flying Books of Mr. Morris Lessmore โดย William Joyce & Brandon Oldenburg สำหรับผู้ที่รักหนังสือ อยู่กับหนังสือมาตลอดชีวิต โดยเฉพาะบรรณารักษ์และผู้ที่ทำงานในห้องสมุด ผู้ที่รู้ว่าหนังสือมีชีวิต ผู้ที่ระลึกว่าหนังสือบางเล่มมีชีวิตอยู่ก่อนเรามานานและจะอยู่ต่อไปหลังเราไม่อยู่แล้วอีกนานเช่นกัน :)
.
.
.

.
.

เจอเรื่องนี้จากกรุ๊ป Reading Room ของพี่เกี้ยว
มันเป็นอนิเมชั่นที่สั่นสะเทือนคนชอบหนังสือได้ในระดับน้ำตาซึมเลย
ชวนให้นึกถึงคำว่า ..อมตะ.. คลาสสิก.. ของวรรณกรรมชั้นเยี่ยมหลายเรื่อง
รวมถึงหนังสือใหม่ๆ ในรุ่นเรา ที่กำลังเดินเข้าสู่ความคลาสสิกทีละน้อยๆ
คนอ่านหนังสือเหล่านั้นก็ผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันไป อย่างคนอ่านที่อยู่ในยุคเดียวกับที่หนังสือเล่มนั้นถูกสร้าง คนอ่านในยุคหลังจากนั้น คนอ่านในยุคของเรา คนอ่านในรุ่นลูก หลาน เหลน ของเรา ถัดจากนั้นต่อไปเรื่อยๆ ไม่สิ้นสุด …ซึ่งไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน หนังสือก็ยังรอให้เราเข้ามาหยิบจับอยู่เสมอ
.

หนังสือมีชีวิตอยู่จริงๆ นะ
ทั้งที่เป็นชีวิตส่วนหนึ่งของผู้เขียน และทั้งที่เป็นเลือดเนื้อของตัวละคร
(คงเหมือนตอลสตอยที่เขาเห็นตัวละครเดินเหินไปมาในบ้านเต็มไปหมดในขณะที่เขียน War and Peace
และเป็นไปอย่างต่อเนื่องแม้ว่าเขาจะเขียนจบไปแล้ว)
เคยรู้สึกมั้ยว่า ทำไมเราอ่านหนังสือเล่มนี้ได้ถูกจังหวะจัง ทำไมหนังสือเล่มนี้ตอบสิ่งที่เรากำลังสงสัยได้อยู่พอดีเลย
เราแอบเชื่อนิดๆ ว่า ที่เป็นแบบนั้นเพราะหนังสือมีจิตวิญญาณบางอย่างที่จะชวนให้เราอ่านหรือไม่อ่าน
แถมยังเลือกคนอ่านนิดๆ ซะด้วยสิ
(และก็คงเป็นเหตุผลนิดๆ ด้วยว่า ทำไมทั้งๆ ที่เราอยากอ่านหนังสือเรื่องนู้นเรื่องนี้ แต่ยังไง้ ยังไงก็ยังไม่มีโอกาสได้อ่านสักที :D)

Cecilia Paredes ศิลปินชาวชิลีสร้างผลงานชุดใหม่ในชื่อว่า Wallpaper Camouflage เพนต์ตัวเธอด้วยลวดลายดอกไม้ที่กลมกลืนเข้ากับลวดลายของวอลล์เปเปอร์ จนเราแทบมองไม่ออกว่ามีตัวเธอแอบซ่อนอยู่ในผนังหรือไม่

Cecilia กล่าวถึงผลงานชุดนี้ว่า เธอเลือกใช้เทคนิคภาพลวงตา จนดูราวกับว่าเธอได้สาบสูญไปจากทิวทัศน์นั้น ทั้งๆ ที่จริงแล้ว เธอได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของทิวทิศน์นั้นไปแล้วต่างหาก ผลงานชุดนี้ยังต้องการสื่อถึงการอพยพ การย้ายถิ่นฐาน ที่เราต้องปรับตัวให้เข้ากับพื้นที่นั้นให้ได้ แม้จะเป็นเรื่องยากก็ตาม

www.ceciliaparedes.com

…

เจออะไรแบบนี้แล้วรู้สึกหัวใจจะวายเอาให้ได้
เคยเลือกเก็บๆ บางอันไว้ลงใน WALTZ & WORLD
แต่ตอนนี้ไร้พื้นที่ละ :D ..เอามาเก็บไว้ตรงนี้ดีกว่า จะได้หัวใจวายร่วมกัน

ประเดี๋ยวก็มา อีกเดี๋ยวก็จาก
เธอที่รัก,
อย่าเป็นเหมือนนกเลย

ไม่ใช่ตำหนิใต้รักแร้
แต่คือร่องรอยปะชุนฝีมือประณีต

เธอที่รัก, ซ่อมแซมให้อย่างละเมียดตั้งใจ

เธอ-ฉันนักรักกินผัก
โดยสารยานแครอท
เย่! มุ่งหน้าสู่ดาววิตามินเอ

โต๊ะสี่ตัวหันหน้าเข้าหากัน
มีแอปเปิ้ลสองเครื่องเป็นฐานประจำตำแหน่งของพี่บุ๋มกับพี่บัว
ส่วนอีกสองเครื่อง(ไม่)เป็นสับปะรด เป็นของฉันกับพี่เกด
โต๊ะของฉันเคยอยู่ข้างโทรศัพท์กับปี๊บขนม
แต่ด้วยความไม่สะดวกของพี่เกด เราเลยต้องสลับตำแหน่งโต๊ะทำงานกันนิดหน่อย
โต๊ะของฉันกระเถิบมาอยู่ข้างชั้นลอย
มันเป็นตำแหน่งที่ดีเชียวล่ะ เพราะพอมีแขกไปใครมาฉันก็แอบมองลอดจากตรงนี้ได้ด้วย

ยังมีโต๊ะอีกตัวหันหน้าออกทางหน้าต่าง
มันเป็นโต๊ะตัวใหญ่ที่สุดในห้อง แต่ก็เต็มไปด้วยของระเกะระกะที่สุดในห้อง
มันเป็นโต๊ะที่พี่บัวบอกว่า ขอสงวนเอาไว้ใช้ทำงานฝีมือ
ข้าวของทุกอย่างที่พอจะนึกได้เลยพากันยกทัพมาตั้งหลักแหล่งอยู่ที่นี่ทั้งหมด
วิธีใช้งานตัวโต๊ะนี้คือให้เปล่งเสียงเรียกชื่อ แล้วของสิ่งนั้นก็จะเดินออกมาหาคนเรียกเอง

โต๊ะอีกตัวตั้งชิดผนัง ทีแรกพี่ดิ๋งจะใช้เป็นโต๊ะของตัวเอง
แต่ไปๆ มาๆ มันก็กลายเป็นโต๊ะวางของอีกเช่นกัน
ไฮไลต์ของโต๊ะตัวนี้คือจักรเย็บผ้า และนิตยสารต่างประเทศน่ารักๆ หลายเล่ม

ใช่ มันเป็นห้องทำงานที่รกมากเหลือเกิน
ถ้าเอาของทุกอย่างในวางเรียงบนลานโล่ง คงนับจำนวนได้ราวหมื่นชิ้น
แต่มันก็เป็นห้องที่มีชีวิตชีวาและมีทุกอย่างอยู่ในนั้น
มีทุกคนนั่งทำงานอยู่ มีพี่ปาล์มกับพี่รันแวะมานั่งทำรูปบ้าง
มีของมึนเมาเวลาจัดปาร์ตี้ มีหมอนผ้าห่มเวลาใช้เป็นที่นอนชั่วคราว
มีปฏิทินอันโตแปะอยู่ข้างฝา เพื่อจะได้รู้ว่าวันไหนใครมีนัดออกไปทำคอลัมน์ที่ไหน
มีถาดส่งงานสำหรับคอลัมน์นิสต์ กราฟิก พิสูจน์อักษร และเตรียมส่งโรงพิมพ์
มีกระดานไวท์บอร์ดพิงผนังที่ตีตารางแบ่งช่อง แล้วแข่งกันว่าส่วนของใครจะถูกติ๊กมากกว่า
และแล้วนิตยสารเล็กๆ เล่มหนึ่งก็เกิดขึ้นภายใต้ห้องทำงานที่แสนรกรุงรังห้องนี้

…
นานแล้วที่ฉันไม่ได้นั่งอยู่ที่โต๊ะของตัวเอง
ไม่ได้มองเยื้องไปทางขวาแล้วเห็นพี่บัวยิ้มแก้มปริ ไม่ก็จิบน้ำใบเตยอยู่
ไม่ได้ชะเง้อไปฝั่งตรงข้ามแล้วเห็นพี่บุ๋มแอบเล่มเกม ไม่ก็หน้ามืดจัดหน้าคอลัมน์ยกใหญ่
ไม่ได้หันไปทางขวาแล้วเจอพี่เกดกำลังพูดเสียงหวานกับคนที่มาติดต่อทางโทรศัพท์
นานจนปฏิทินอันโตยังค้างอยู่ที่เดือน September และ October
ตารางบนไวท์บอร์ดถูกติ๊กจนเต็มแล้ว แต่ก็ยังไร้วี่แววของการลบแล้วเริ่มติ๊กกันใหม่

ครั้งหลังสุดที่ฉันกลับไปห้องนั้น
มันยังเป็นห้องที่เต็มไปด้วยข้าวของเหมือนเคย
แต่กลับเงียบเหงา ว่างเปล่า ไร้ชีวิตชีวา ชวนให้รู้สึกราวกับว่าตัวฉันเองกลายเป็นคนแปลกหน้าของห้องนี้ไปเสียแล้ว

ฉันยังไม่แน่ใจนักว่าจะได้กลับไปที่ห้องนั้นอีกมั้ย
แต่ระยะเวลาเกือบ 9 เดือนที่ได้เป็นส่วนหนึ่งของห้องนั้น
ได้อยู่กับพี่ๆ ที่เฮฮาร่าเริงและใจดี
ได้ทำนิตยสารที่ตัวเองพอใจถึง 4 เล่ม (บวกอีก 1 เล่มที่ยังไม่ได้ตีพิมพ์ซะที)
นั่นก็ถือเป็นช่วงเวลาที่น่าจดจำที่สุดช่วงหนึ่งแล้ว

แม้มันจะยังคงเป็นนิตยสารที่ออกเสียงยาก
บอกชื่อไปหลายคนก็คงยังไม่รู้จัก
แต่ถ้ามีใครสักคนนึงเข้ามาถามว่า ฉันเคยทำงานอะไร
ฉันคงเอ่ยชื่อนิตยสารอย่างภาคภูมิใจ แล้วควานหาหนังสือในกระเป๋าสักครู่หนึ่ง
จากนั้นสองมือของฉันจะยื่นหนังสือออกไปให้เขาจนสุดแขน
แล้วบอกเขาว่า… ลองอ่านดูสิ มันเป็นนิตยสารที่ดีเล่มหนึ่งเลยนะ

ห้องปรับอากาศสี่เหลี่ยมจัตุรัสของเธอไม่มีหน้าต่าง
นกนอกห้องอยากส่งเสียงร้องเท่าใดก็ตามใส เธอไม่แยแส
ในห้องไม่มีโทรทัศน์ ไม่มีวิทยุ ไม่มีเครื่องเล่นแผ่นเสียง
ผนังห้องยังเก็บเสียงได้ดีเป็นพิเศษ
ต่อให้ข้างห้องกลายเป็นสมรภูมิ ห้องของเธอก็ยังคงเงียบเชียบเหมือนอารามศักดิ์สิทธิ์
ทางออกเดียวที่มีคือประตูที่มักปิดมิดสนิท
จนเพื่อนบ้านข้างเคียงเข้าใจไปว่า ประตูห้องนี้ปิดตายไปนานแล้ว

ก่อนหน้านี้ เธอเคยมองหาเพื่อนคุยบ้างเหมือนกัน
ครั้งแล้วครั้งเล่าที่เธอผิดหวัง
เพราะไม่มีเพื่อนคุยคนไหนที่สนใจเรื่องเดียวกับเธอชนิดครบถ้วนหมดมวล
คนที่เหมือนจะคุยกันได้มากที่สุด ก็ติดตรงที่รสนิยมเล็กๆ น้อยๆ ที่แตกต่างกัน
ในเมื่อจอภาพไม่ตรงกันแบบนี้ เธอคิดว่าคุยกันไปก็เปล่าประโยชน์
เหมือนน้ำส้มบรรจุกล่องที่หลอกว่า คั้นจากส้มสดแท้ 100%
ดูดไปก็เสียลิ้นเปล่าๆ

เธอรู้ดีว่า หัวใจของเธอฟีบเหี่ยวลงอย่างช้าๆ
เล็กลง และอ่อนปวกเปียก ยิ่งกว่าหัวใจของทารกที่เพิ่งเกิดใหม่
แข้งขาก็อ่อนเปลี้ย เพราะเอาแต่นั่งอุดอู้ ไม่ถูกใช้งานใดๆ
แต่เธอเลือกแล้วที่จะอยู่เงียบๆ คนเดียวอย่างปลอดภัย
ดีกว่าเอาตัวเองไปแขวนกับใครแล้วต้องผิดหวังซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ไม่เห็นน่าเสียดายเลยที่เป็นแบบนี้
เธอย้ำชัดๆ กับตัวเองอีกที

2.

บ่อยครั้งที่ตื่นขึ้นมากลางดึก แล้วรู้สึกว่าตัวเองเหมือน Bob Harris
จากนั้นเลยวางแผนในใจต่างๆ นานา ว่าเช้าถัดมาจะไปไหนดี
แล้วพอถามตัวเองว่าไปกับใคร
แผนการต่างๆ ก็จบลงแค่นั้น
เทศกาลและสัปดาห์ก่อนสิ้นปี มักทำให้คนอยู่คนเดียวกะปลกกะเปลี้ยแบบนี้เอง

ตั้งแต่วันที่พบ
ฉันธรรมดา เธอก็ไม่มีอะไรพิเศษ
ไม่รู้อะไรเป็นเหตุ
เป็ด เห็ด ชะมด หรือสมเสร็จ ที่ทำให้ถูกชะตา

ความชอบที่คล้าย
ขยับให้ใกล้อีกนิด
ความสนิทเริ่มสะกิดสะสม

ชอบฟังเรื่องที่เธอเล่า
ชอบฟังเพลงที่เธอร้อง
ไม่ต้องไปถึงระยอง
ก็รู้ว่าสอดคล้องกัน

เราเล่าความฝัน
เธออยากปลูกบ้านบนดอยกีวีโซดา
ฉันอยากเป็นชาวนาที่หมู่บ้านมะละกอ

เราฝันร่วมกัน
พิชิตยอดเขาแอปเปิ้ลเขียว
คิดแล้วเคลิ้มเชียว
อีก 10,000 อึดใจเมี้ยวคงได้ไป

ฉันเคยทดสอบว่า
4 โมงเธอจะตรงตามนัดมั้ย
บ่ายสามห้าสิบนั่นไง
เธอเริ่มล่อกแล่กแล้ว

แอบแกล้งให้เธอเก้อ
15 นาที อยากรู้ว่าจะเผลอไปไหนมั้ย
ปรากฎว่ายังรอต่อไป
ทำไมเธอน่ารักจัง :)

ขาดเธอคงหมดสนุก
จับปลาดุก ชักกระตุก เล่นหมากรุก คงแพ้ไม่เป็นท่า
แต่เพราะมีเธอเป็นคู่ขา
เล่นกระดานหกก็ชนะช้าง
กินปลาทูก็ไม่เจอก้าง
ทำไม่ได้หรอกนะ ถ้าไม่มีเธออยู่ข้างๆ แบบนี้

ปล่อยให้เธอไปกับคนอื่นบ้าง
ไม่ต้องตัวติดกันทุกครั้งที่ว่าง
ไก่ย่างยังเคยแยกจากไม้เลย

แล้วก็ถึงเวลาที่ต้องจาก
ฉากแห่งการโบกมือลาและมือปาดน้ำตาป้อยๆ
คำอำลาอ้อยสร้อย
อีกหน่อยเราคงคิดถึงกันบ่อย

เราอาจแยกไปคนละทิศ
อาจไม่ได้ร่วมฝันเป็นผู้พิชิต
ถ้าตูดไม่บิด มือไม่เป็นหิด
ฉันหวังนิดๆ ให้เราพบกันอีก

จากธรรมดากลายเป็นพิเศษ
ใส่ไข่ เพิ่มลูกชิ้น เติมเห็ด
หอยกระป๋องตราปลายิ้มสูตรเผ็ด
ก็ยังไม่เด็ดเท่าเรื่องของเราเลย

ดีใจที่ได้รู้จักเธอ :)

…

นิทานสั้นๆ ง่ายๆ ปรุงสุก 2 วันเสร็จเรื่องนี้ มอบให้ทุกคนที่เรารู้จัก
ทั้งเพื่อนๆ, พี่ๆ ที่มหา’ลัย, พี่ๆ ที่ทำงาน, คนที่บังเอิญรู้จักกันผ่านบล็อก, คนที่บังเอิญถูกพามาให้รู้จักโดยคนรู้จักอีกที

เราคิดว่ามันเป็นเรื่องน่าทึ่งมากที่ได้มารู้จักทุกคน
บางคน – เราอาจจะเคยพบหน้ากันแค่ไม่กี่ครั้ง เคยคุยกันจริงๆ จังๆ ไม่กี่ที
บางคน – เราอาจคบกันมานานหลายปี
แต่ไม่ว่าจะเป็นความสัมพันธ์ระยะสั้นหรือยาวนาน
ทุกคนทำให้เรารู้สึกว่า เราโชคดีมากที่ได้รู้จักทุกคน

จู่ๆ เราก็นึกถึงการรักษาความสัมพันธ์ที่เรามักสอบตกและล้มเหลวบ่อยๆ
เราทำหลายคนหายไปจากชีวิต
อาจจะด้วยเวลา หรือด้วยความไม่ใส่ใจของเราเอง
แต่สำหรับทุกคนที่ยังอยู่ในความนึกคิด
เราอยากบอกขอบคุณ – ขอบคุณนะที่ยังไม่ไปไหน :)

ปล. ขอบคุณโลกทุกวันนี้ด้วยที่มีโทรศัพท์และอินเตอร์เน็ต
เพราะการโทรหา, ถามถึง, ส่งข้อความ, tag, mention, chat, comment
มันทำให้ความคิดถึงเป็นรูปธรรมมากขึ้น

ปล. ไม่รู้เหมือนกันว่าจะซึ้งไปไหน :D

1.
2-3 ปีก่อน ตอนยังตะเกียกตะกายดั้นด้นไปเรียนภาษาที่ 3, 4, 5
ระยะทางสั้นๆ ก่อนถึงโรงเรียนบังคับให้เราเดินผ่านปากคลองตลาดขนาดมินิ
ราวๆ 12.40-12.45 น. กับ 17.10-17.15 น. ระยะเวลารวมๆ 10 นาทีเท่านั้นเอง
แต่ก็พอจะให้เราได้เฉียดเข้าไปเมียงมองดอกไม้ก้านยาวที่แช่อยู่ในถังน้ำใบโตได้

มีแต่ดอกไม้ไม่คุ้นตา หรือที่พอคุ้นหน้าก็เรียกชื่อได้ไม่คุ้นปาก
บางดอกหน้าตาตลก เหมือนกระดิ่ง มารู้ทีหลังว่าเค้าเรียก ‘ดอกนมวัว’
มีดอกไฮเดรนเยีย ทั้งช่อสีม่วง ช่อสีฟ้า แบบที่เห็นบ่อยในการ์ตูน
เยอบีร่า เบญจมาศ กุหลาบ ลิลลี่ ทิวลิป ยิ่งไม่ต้องพูดถึง
ทั้งหมดเรียงกันสลอนราวเป็นดอกไม้โหลๆ ที่หาซื้อได้ง่ายยิ่งกว่ามะลิบานเสียอีก
(ตลกดีที่เดี๋ยวนี้เราเจอแต่มะลิตูมที่เตรียมไว้ร้อยมาลัย
มะลิไม่ค่อยมีโอกาสได้บาน
เหมือนไก่ที่เอาแต่ออกไข่ พอหมดภาระ ก็ถูกพาไปโรงฆ่าไก่ ยังไม่ทันได้ใช้ชีวิตอิสระเลย)

แต่ดอกไม้ชื่อฝรั่งพวกนั้น มีกลิ่นที่ไม่เข้ากับหน้าตาพวกมันเลย
ตอนที่พระเอกซื้อดอกไม้ให้นางเอก แล้วนางเอกรับช่อดอกไม้ไปสูดดม
เราสงสัยนักว่า มันหอมตรงไหนกันจ๊ะเธอ
(ส่วนนางเอกคนไหนที่รับไปแล้วบอกแค่ว่า สวยจัง ..ค่อยดูมีสติหน่อย)
แม้ยังไม่เน่า แต่ดอกไม้ที่เห็นผ่านทางพวกนั้นกลิ่นเหมือนๆ กันหมด
จนตอนนี้เรายังแยกไม่ออกว่า กลิ่นดอกลิลลี่หอมกว่ากลิ่นเยอบีร่ายังไง
เลยอดเข้าถึงกลิ่นกุหลาบหอมหวานที่มิสจูเลียตบอกว่า
“What’s in a name that which we call a rose
In any other name it would smell as sweet” ไปโดยปริยาย

2.
รสขม มักถูกกักไว้ให้เป็นรสชาติของผู้ใหญ่
กาแฟก็เข้าเค้า เหล้าเบียร์ก็ยิ่งใช่
ผู้ใหญ่มีต่อมรับรสความขมได้ดีเป็นพิเศษ
นิยายเรื่องไหนจบแบบชีช้ำจะจำไปได้จนถึงอีก 10 ปีข้างหน้า
หนังโศกสลดก็ถูกใจกว่าหนังรักปิ๊งปั๊งหวือหวา
เหมือนเราจะถูกออกแบบมาให้ชินชากับรสปร่าแปร่งจำพวกนี้

เราถูกสอนมาว่า การบริโภคอาหารรสเค็มหรือหวานเกินไปไม่ดีต่อสุขภาพ
แต่ยังไม่เคยมีสำนักไหนออกมาแถลงว่า
รสขมส่งผลร้ายแบบไหนบ้างต่อร่างกาย
(หรืออาจมีแต่ข้าพเจ้าไม่ทราบ)
ถ้าเสพติดรสขมเกินไป
ไม่แน่นะ ร่างกายเราอาจมีวิวัฒนาการที่ลึกล้ำไปกว่าการเป็นโรคไตหรือเบาหวาน
รสขมฝังลึกเหมือนแผลเป็น ยาลบรอยดำช่วยยาก
กลไลในตัวมนุษย์อาจต่อต้านให้สัมผัสรับรู้ผิดเพี้ยนไปหมด
อีกหน่อยเราอาจได้ยินกลิ่น ได้กลิ่นเสียง
ถึงตอนนั้น เราอาจพอแยกแยะเสียงของดอกไม้ต่างชนิดออกจากกันได้

3.
แต่ก่อนคุณป้าปลูกมะลิไว้ริมริ้วบ้าน
เคล็ดลับของดอกสวยคือ การรดน้ำโคนต้นด้วยเลือด
แม้แต่ดอกไม้ที่สีสะอาดขนาดนั้น ดูบริสุทธิ์ขนาดนั้น ยังโตมาด้วยคราบเลือดเลย
นับประสาอะไรกับมนุษย์ ไม่มีใครไม่เสพติดความเศร้า
เราต่างชอบบริโภครสขม ไม่ทางใดก็ทางหนึ่งล่ะ

*ตั้งใจจะเขียนอะไรเกี่ยวกับกลิ่นและความขม
แต่มันดูพันกันไปพันกันมา ไม่เกี่ยวไม่โยงกันยังไงไม่รู้
เหมือนพักนี้ที่ตัวเราพูดจาไม่ค่อยรู้เรื่องสินะ -..-

‘แล้วจะไปไหนดีล่ะ’ หนูน้อยถามตัวเองมือปาดน้ำตาป้อยๆ
หันมองพี่กระต่าย พี่กระต่ายก็ไม่รู้ เอาแต่ส่ายหัวด๊อกแด๊ก
1 คน 1 ตัว และกล่องรองเท้าอีก 1 ใบ
หนีออกจากบ้านคราวนี้ จะไปได้ไกลแค่ไหนกันนะ

เมื่อยแล้ว เดินมาไกลมากแล้วด้วย
พักตั้งหลักที่บ้านก่อนดีกว่า
‘เดี๋ยวพอถอดรองเท้า ก็ตรงแน่วไปในครัวเลยนะ’
หนูน้อยเตี๊ยมกับพี่กระต่าย
‘กินข้าวให้อิ่ม หลับบนเตียงอุ่น พรุ่งนี้เช้าค่อยว่ากันอีกทีละกัน’
หนูน้อยคิดในใจ แล้วเปิดประตูเข้าบ้าน
คุณแม่นั่งคอยท่าอยู่บนโซฟา
ไม่ดุ ไม่ว่า เพียงจูงมือไปโต๊ะกินข้าว
อุ้มหนูน้อยนั่งโต๊ะเอี้ยมเฟี้ยม

เช้าถัดจากวันนั้น หนูน้อย พี่กระต่าย และกล่องรองเท้า ก็ยังอยู่พร้อมหน้าพร้อมตาในบ้านเหมือนเดิม

——————————————————————————————————————————–

ตอนเด็กๆ เราหนีออกจากบ้านบ่อยมาก
อุปกรณ์การหนีมีแค่ตุ๊กตา 1 ตัว กับกล่องรองเท้า 1 กล่อง
ต้องเป็นกล่องรองเท้านักเรียนยี่ห้อบาจาด้วย
ข้างในใส่ของไร้สาระ อย่างกำไล หมากเก็บ สติกเกอร์ ตุ๊กตากระดาษ
ถ้าหลงทางจริง ก็คงหลงแล้วหลงเลย
เพราะข้าวของในกล่อง ไม่ได้ก่อให้ประโยชน์ในการยังชีพใดๆ ทั้งสิ้น

ทุกครั้งที่แม่ดุ เราชอบพูดว่า ‘เดี๋ยวก็หนีออกจากบ้านซะเลย’
แรกๆ แม่ก็ออกไปตาม
หลังๆ ก็ปล่อยให้ออกไปซักพัก แล้วค่อยออกไปเรียก
ท้ายๆ แม่ไม่ไปตามเลย เพราะรู้ว่า ‘เดี๋ยวมันก็กลับมาเอง’
ซึ่งแม่ก็มาถูกทางแล้ว
เพราะอย่างไกลที่สุด พอเดินไปถึงหมู่บ้านข้างๆ เราก็เริ่มเซ็งแล้วมุ่งหน้ากลับบ้านเอง
อย่างใกล้ที่สุดคือหนีไปหลบอยู่กับคุณป้าบ้านหลังติดกัน
พอไม่เห็นใครมาตามซักที ก็หิ้วกล่องรองเท้าพร้อมตุ๊กตากลับบ้านราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

จุดประสงค์ของการหนีออกจากบ้านของเด็กทุกคน คงอยากให้มีใครตามง้อมากกว่า
ถ้าแม่ไม่ตาม ถ้าพ่อไม่หา แล้วมันจะสนุกตรงไหนล่ะคะ
(สรุปว่าหนีเพื่อความสนุกสินะ)

ก็เหมือนๆ กันแหละ
โตป่านนี้ จะให้ใครตามง้อคงใช้มุกหนีออกจากบ้านไม่ได้แล้ว
จะหนีออกนอกประเทศ ก็ป๊อด ไม่กล้าพออีก
จะหนีไปเที่ยวต่างจังหวัดซักพัก ก็กลัวหายแล้วหายเลย
เผื่อไว้ในกรณีเสี่ยงว่า คนที่ต้องรับบทตามง้อก็ไม่ได้รู้สึกรู้สา ไม่ได้รู้เรื่องรู้ราวอะไรด้วย
สุดท้ายก็งอนเงียบๆ แล้วกัน
ง้อก็ดี ไม่ง้อก็ได้
เฮ้อ.. เป็นผู้ใหญ่นี่ยากชะมัด ;p