:: mango

In the Kitchen

Posted in doodle by mangomoment on กุมภาพันธ์ 28, 2009

kitchen_by_numb_synapse

 

เสียงเปิด-ปิดตู้เย็น
ปึง-ปุบ
ปึง-ปุบ
ปึง-ปุบ
ดังเป็นจังหวะต่อเนื่องกัน

 
เสียงหยดน้ำจากก๊อกตกกระทบลงบนซิงค์ล้างจาน
ตึ๋ง
ตึ๋ง
ตึ๋ง
ดังเป็นจังหวะต่อเนื่องกัน

 

 

 

หูซ้าย : ปึง-ปุบ ปึง-ปุบ ปึง-ปุบ
หูขวา : ตึ๋ง ตึ๋ง ตึ๋ง
กระเบื้องขนาด 1 ตารางเมตรแผ่นตรงกลางระหว่างตู้เย็นกับซิงค์ล้างจาน
คือตำแหน่งที่ฉันยืนอยู่
มือซ้ายของฉันยังคงเปิด-ปิดตู้เย็นต่อไปอย่างไม่รู้เหน็ดเหนื่อย

 

 

ติ้งงงง~!
เสียงหยดน้ำหยดสุดท้ายหยุดหยดลงในท้ายที่สุด
ขณะนี้ ฉันเพ่งความสนใจมายังตู้เย็นเพียงสิ่งเดียว
ปึง – ฉันเปิดตู้เย็นออก
ยื่นหน้าเข้าไปสำรวจภายในแต่ละช่องชั้นของตู้เย็น
ช่องผักชั้นล่างสุด : แครอท 1 หัว มะเขือเทศ 1 ลูก
ช่องถัดขึ้นมา : ว่างเปล่า
ช่องถัดขึ้นมาของช่องถัดขึ้นมา : เนื้อบริเวณอกไก่ 1 แพ็ค
ช่องถัดขึ้นมาของช่องถัดขึ้นมาของช่องถัดขึ้นมา : ว่างเปล่า
เหลือบมองมาทางแผงด้านขวาของตู้เย็น : ไข่ไก่ 1 ฟอง ช็อคโกแลต 1 แท่ง

 

 

ฉันหยิบสิ่งของที่อยู่ในตู้เย็นทั้งหมดออกมาวางด้านนอก
แล้วยื่นหน้าเข้าไปข้างในตู้เย็นอีกครั้งหนึ่ง
ไอเย็นภายใน เคลื่อนมาปะทะใบหน้าของฉัน และเคลื่อนออกมาหลอมรวมกับอากาศอบอ้าวภายนอก
ฉันเปิดตู้เย็นทิ้งค้างไว้อย่างนั้น
แล้วเคลื่อนย้ายตัวเองและสิ่งของที่หยิบออกมาเมื่อครู่ไปอยู่บนซิงค์ล้างจาน

 

 
แครอท 1 หัว กลายเป็นแว่นบางบางหลายใบ
มะเขือเทศ 1 ลูก กลายเป็นลูกเต๋าหลายลูก
อกไก่ 1 แพ็ค กลายเป็นชิ้นเนื้อขนาดพอคำหลายคำ
ไข่ไก่ 1 ฟอง แปรสภาพเป็นของเหลวสีเหลืองขุ่นข้น
ช็อคโกแลต 1 แท่ง กลายเป็นฝอยหลายฝอย
ส่วนผสมทั้งหมดถูกนำมาคลุกเคล้าเข้ากันในภาชนะทรงกลมใส
สีเหลืองของไข่ สาดซัดทาบทับสีส้ม แดง แดง น้ำตาล ของส่วนผสมอื่น
ฉันจิ้มนิ้วลองชิมดู
… ไม่ใช่รสชาตินี้ …
เมนูนี้ยังขาดส่วนผสมบางอย่าง

 

 
ขณะที่ฉันกำลังโหย่งตัวเปิดตู้ที่อยู่เหนือซิงค์ล้างจาน
บานประตูตู้เย็นก็ปิดเสียงดังปุบ!
ฉันหันขวับไปมองในทันใด
ตู้เย็นยืนพิงฝาห้องครัวสีขาวอย่างสงบนิ่ง
ถัดมา ประสาทส่วนหูได้ยินเสียงดังปึงแผ่วเบา
ถัดมา บานประตูตู้เย็นแง้มออกช้าช้า

 

ช้า    ช้า

                      ช้า       ช้า

                                          ช้า       ช้า
  
ผลแอปเปิ้ลลูกหนึ่งกระดอนออกมาจากชั้นที่ 2 นับจากด้านล่าง  
ขาข้างหนึ่งของผู้ชายคนหนึ่งก้าวออกมาจากชั้นที่ 2 นับจากด้านบน

 

 
ฉันพยายามอ้าปากเปล่งเสียง
ทว่า ไม่มีแม้ซักเสียงส่งผ่านออกมาจากลำคอ

 

 

 

ชายหนุ่มคนนั้นก้มลงหยิบผลแอปเปิ้ลบนพื้น
แล้วก้าวเดินมาหาฉันทีละก้าวช้าช้า

ช้า     ช้า

                    ช้า     ช้า

                                         ช้า         ช้า

 
อุ้งมือที่มีผลแอปเปิ้ลวางอยู่ข้างใน เลื่อนขึ้นมาอยู่ในระดับสายตาของฉัน
ผู้ชายตรงหน้าขยับริมฝีปากไปมา หูซ้ายและขวาได้ยินเสียงหนึ่งท่ามกลางความเงียบสงัด
… นี่คือส่วนผสมที่ขาดหายไป …
ฉันยิ้ม
รับแอปเปิ้ลลูกนั้นมาหั่นเป็นชิ้นเล็กเล็ก เทรวมกับส่วนผสมอื่น แล้วคนให้เข้ากัน

 

 
ฉันจิ้มนิ้วลงไปในภาชนะกลมใสอีกครั้ง
ยกนิ้วขึ้นมาดูดอีกครั้ง
… นี่ก็ยังไม่ใช่รสชาติที่ต้องการ …
ฉันหลับตา พยายามนึกหารสชาติที่หายไป
เขาขมวดคิ้ว ไม่ใช่สงสัย แต่กำลังชั่งใจ

 

 
ฉันหลับตา
นึก
นึก
นึก

เขาขมวดคิ้ว
ครุ่นคิด
คำนวณ
คาดคะเน




 
คิ้วของเขาคลายออก
ฉันยังคงหลับตา

 

 
ประสาทสัมผัสทางหูได้ยินเสียงหนึ่งดังขึ้นอีกครั้ง
… ผมจะบอกเคล็ดลับให้ …
ฉันลืมตา มองเห็นรอยโค้งบนปากของชายหนุ่มตรงหน้า
… อาหารบางอย่าง มีเคล็ดลับความอร่อยอยู่ที่ “ซอส”
… แต่เราไม่เหลือส่วนผสมใดให้ทำซอสอีกแล้ว …

 

 
ฉันและเขาประสานสายตาเข้าด้วยกัน
เหมือนจะเห็น รอยโค้งบนปากของเขาโค้งขึ้นกว่าเดิม

 

 
เขาเอื้อมมือมาทางด้านขวาของฉันอย่างช้าช้า

ช้า    ช้า

                  ช้า     ช้า

                                      ช้า     ช้า

 
หยิบวัตถุมีคมขึ้นมาอย่างช้าช้า

ช้า    ช้า

                      ช้า       ช้า

                                            ช้า     ช้า

 
แล้วกดลงไปบนข้อนิ้วทั้งห้าของฉันอย่างรวดเร็ว
ฉับ!

 

ของเหลวสีแดงทะลักทะลายออกมาจากนิ้วทั้งห้า
ฉันแลบลิ้นเลียของเหลวบนนิ้วชี้
… อร่อย …
ฉันยิ้มอย่างพอใจ

 

 

วัตถุมีคมวางฉับลงบนข้อนิ้วอีกข้างหนึ่ง
กรีดแทงลงบนลำแขน
จ้วงแทงลงบนหน้าท้อง
ทิ่มแทงบริเวณอกข้างซ้าย
ไม่ว่าลิ้นของฉันจะลิ้มรสชาติบริเวณใดของร่างกาย ก็ล้วนแล้วแต่อร่อยทั้งสิ้น
… นี่อาจจะเป็นรสชาติที่ฉันตามหา …

 

 

 

 

 

 

 

 
บานประตูตู้เย็นแง้มเข้าช้าช้า

ช้า    ช้า

                 ช้า      ช้า   

                                      ช้า           ช้า

 

ถัดมา เป็นเสียงดังปุบแผ่วเบา

 
ทั่วทั้งห้องเงียบงัน

 

 
ผนังห้องครัวสีขาวกลายเป็นสีแดง

.

.

Advertisements

2 Responses

Subscribe to comments with RSS.

  1. Wa-ii said, on กุมภาพันธ์ 28, 2009 at 9:04 am

    อ๊า
    ติดเรท ไวโอเลนซ์
    เค้ากลัวน้า~

    ต้องจัดเป็นหมวด ฉ ละนะอ้อ
    ๕๕๕๕

  2. nuttaprapa said, on มีนาคม 5, 2009 at 9:38 pm

    น้องกรู

    ทั้งฮาและโหดในเวลาเดียวกัน


ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: