:: mango

เพราะแดดออกทุกวัน ฉันจึงมีความสุขทุกวัน

Posted in diary by mangomoment on มีนาคม 12, 2009

เพราะแดดออกทุกวัน
การตื่นมาพร้อมเห็นแสงแดดรำไรในยามเช้า
จึงสร้างความสุขให้ฉันกว่าที่เคย

 

เพราะแดดออกทุกวัน
ฉันจึงขยันซักผ้า ซักรองเท้าคู่โปรด เป็นพิเศษ
กลิ่นหอมแดดที่ติดมากับผ้า ทำให้มีความสุขทุกครั้งที่ได้สูดดม

 

เพราะแดดออกทุกวัน
ฉันจึงชอบมานั่งอ่านหนังสือที่โต๊ะม้าหิน อาศัยร่มเงาต้นมะม่วง
มีแมวหน้ามุ่ยนอนเกลือกกลิ้งไปมา คอยตะปบหน้ากระดาษที่ฉันเปิด
ฉันมีความสุขทุกครั้งที่ได้ออกมานั่งเล่นกลางแจ้งนอกพื้นที่สี่เหลี่ยม

 
เพราะแดดออกทุกวัน
การดื่มลิปตันไอซ์ที จึงสดชื่นกว่าทุกครั้ง
การกินแตงโมจิ้มโยเกิร์ตรสน้ำผึ้งมะนาว จึงหวานเย็นกว่าที่เคย
และการกินไอติมกะทิโรยถั่วเยอะ ๆ ก็อร่อยกว่าฤดูไหน ๆ

 
เพราะแดดออกทุกวัน
ดอกไม้ใบหญ้าเลยแข่งกันอวดสีสดใส
หวังว่าหัวใจคนที่ได้มอง ก็จะสดใสตามสีดอกไม้ไปด้วย :)

 
ถึงแดดจะแรงร้อนซักแค่ไหน
แต่เพียงแค่เรารู้จักปรับตัว ทำใจให้ร่ม
ต่อให้อากาศจะร้อนมากไปกว่านี้ .. แต่ถ้าใจเราเย็นพอ
เราจะเห็นความสุขเล็ก ๆ ที่แฝงตัวอยู่ในหน้าร้อนอย่างแน่นอน 

 

 

summer__by_mellybaldin

 

 ความสุขอื่น ๆ ของฉันในหน้าร้อนนี้
ความสุขหมายเลข 0
การที่สะสางงานทุกอย่างเรียบร้อย
ไม่ต้องไปนั่งเขียน outline ในฝัน
ไม่ต้องสะลึมสะลือกลางดึกมานั่งจ๋อยหน้าคอมเพื่อปั่นงานอีกแล้ว 

 
ความสุขหมายเลข 1
Slumdog Millionaire
สมแล้วกับ 8 รางวัลออสการ์ โดยเฉพาะสาขาเพลงประกอบ 
เป็นหนังที่ทำให้สุข หดหู่ และรักได้ในเวลาเดียวกัน
บางชั่วขณะที่ดู ก็ทำให้นึกถึง Utopia ของ Sir Thomas More
ที่มีเนื้อหาตอนหนึ่งอธิบายถึงสาเหตุของหัวขโมยและคนยากจน

 
ความสุขหมายเลข 2
หนังสือที่ได้อ่านในช่วงนี้
– 18+ ของ 10เดซิเบล
เถื่อนและดิบจริง ๆ เราไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าผู้ชายจะซกมกและทะลึ่งขนาดนี้ :D
– H2O ปรากฏการณ์แตกตัวของน้ำบนแผ่นกระดาษ ของ อนุสรณ์ ติปยานนท์
หนังสือของนักเขียนคนโปรดของเรา ยังไงเราก็เทใจให้อยู่แล้ว :)
แต่ถ้าเทียบกับเล่มอื่น เราชอบรวมเรื่องสั้นใน “เคหวัตถุ” มากกว่า
– นารีปราโมทย์และเรื่องรักใคร่อื่น ๆ ของ เอื้อ อัญชลี
เวลาอ่านเรื่องสั้นที่ผู้หญิงเขียน มันให้ความรู้สึกอ่อนไหวและเจ็บลึกกว่าจริง ๆ นะ
– ปิ่นโต กับ Delicious ของ abook combo กับ abook comic
ผิดหวังกับอันแรกนิดหน่อย ชอบแค่เรื่องของโตมร สุขปรีชากับต้องการ
ส่วนเล่มการ์ตูน ก็ยังประทับใจเหมือนเคย โดยเฉพาะเรื่องของคุณเอกสิทธิ์กับคุณทรงวิทย์ 
– อิคิงามิ เล่ม 4
นับถือคนเขียนเรื่องนี้จริง ๆ วางพล็อตได้ซาบซึ้ง ประทับใจทุกตอนเลย

 
ความสุขหมายเลข 3
การได้ฟังเพลงบางเพลงแล้วทำให้อารมณ์ดีเป็นพิเศษ
นาทีนี้ต้องยกให้ Lily Allen เลย โดยเฉพาะแทร็กที่ 8 
ใครได้ฟังแล้ว คงจะเข้าใจว่าเพลงนี้ทำให้อารมณ์ดีได้ยังไง :D

 
ความสุขหมายเลข 4
การได้วางแผนเที่ยว ^^
คิดว่าอาทิตย์หน้าจะได้แบกเป้ออกเดินทางไกล

 
การได้ “มีความสุขไปวัน ๆ ” นี่ดีจังเลยเนอะ ^ ^

.

Advertisements

7 Responses

Subscribe to comments with RSS.

  1. pattararanee said, on มีนาคม 12, 2009 at 12:40 pm

    ช่วงนี้พี่ก็มี อาการติดสุขแบบเฉียบพลัน เหมือนกันค่ะ ^^

    ขอใ ห้แบกเป้อย่างสุข เลยนะคะ

  2. nuttaprapa said, on มีนาคม 12, 2009 at 8:53 pm

    แบกเป้ไปหนายย

    ปิดเทอมแล้วดูเริงร่าจังเลย

    ท่าทางนู๋จะได้อ่านหนังสือเยอะมากๆเลย ^ ^ ดีจัง

  3. Wa-ii said, on มีนาคม 18, 2009 at 6:40 pm

    aor,, where are you?

  4. คนขายประกัน said, on มีนาคม 18, 2009 at 10:16 pm

    แวะมาทักทายๆ
    วันนี้แดดไม่ออกแล้ว ฝนตกแทน
    แต่ก็มีความสุขนะ

  5. nuttaprapa said, on มีนาคม 21, 2009 at 7:29 pm

    Happy Birth Day ย้อนหลังหนึ่งวัน
    เมื่อวานวันที่ 20 ขอให้น้องเรามีความสุขไปทุกวัน ^ ^

  6. บุคคลภายนอก said, on มีนาคม 23, 2009 at 12:20 am

    heyyyyy
    ดูหมาสลัมทะยานฟ้าแล้วนะอ้อ !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! (ไม่ชอบชื่อคำตอบสุดท้ายอยู่ที่หัวใจ เหมือนหนังรักเกินไป ชอบชื่อนี้มากกว่า ทำให้ดูแบบ ชีวิตนี้มีัอุปสรรคมากมายจริงๆ)

    โคตรจะชอบ มีทุกรสครบในเรื่องเดียวแล้วก็แบบ ตีแผ่เรื่องหลายๆเรื่องออกมา
    เห็นด้วยจริงๆกับเพลงประกอบ มันโคตรจะนำอารมณ์เลยอะ
    ตอนจบมาเต้นกันแล้วแบบ เฮ้ย ก็ยังจะเต้นกันจนได้นะ (ดีแล้วที่เต้นตอนจบ 555+)
    ไจโฮนี่แม่งซึมเข้าไปในสมองแล้ว แว๊กกกกก !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    แล้วแบบ ลุ้นทุกตอน ขนาดตอนสามทหารเสือยังแบบ ลุ้นคำตอบไปด้วย (ด้วยคิดว่าที่เคยเรียนอาจช่วย) แต่แบบ ตูเองนี่แหละที่ตอบผิด แป่ว

    รู้สึกว่าพระเอกเองก็สมควรจะได้รับรางวัลนี้เหมือนกันนะ
    แบบ แสดงได้ดีโคตร เป็นเ้ด็กหนุ่มที่น่าสงสารจริงๆ แถมเลียนแบบสำเนียงอินเดียได้สุดยอด (ตอนช่วงที่พูด มาดาม ในหนัง ตอนที่มันไปแทนโอเปอเรเตอร์อะ แบบ เฮ้ย สำเนียงอังกฤษนี่หว่า?? แบบ ตอนแรกคิดว่าอีตานี่มันเป็นดาราอินเดียจริงๆด้วยซ้ำ)

    แล้วตอนหลังก็แบบ ไม่รู้เหมือนกัน ดูๆไป รู้สึกว่า ออร่าในตัวพระเอกมันฉายขึ้นมาไม่รู้ตัว ตอนที่กลับมาตอบคำถามอะ ตอนที่กำลังเดินขึ้นมาที่โำพเดียมอะ แบบ แว๊กกกก
    อีตานี่มันมี ออร่า!!!!!
    (แล้วก็หลงรักเข้าให้ซะแล้ว แถมลืมตาแก่ผมสีดอกเลาไปแล้ว)

    เด็กๆในเรื่องนี้แสดงดีทุกคน ทุกคนจริงๆ

    เออ ลืมบอก ชอบประโยคนี้มากเลย

    ถ้าไม่เพราะพระรามกับพระอัลเลาห์ แม่ของผมก็คงไม่ตาย

    แบบ เจ็บจี๊ดด
    สะใจไอ้พวกชอบเถียงกันดีนัก

    แต่แอบเคืองที่ตอนจบเป็นแฮปปี้เอ็นดิ้ง
    อยากให้ตอนจบเจ็บๆกว่านี้ อยากให้นางเอกโดนเชือดคอในรถตอนนั้นเลย แล้วแบบ พระเอกก็ผิดหวัง ตอบคำถามได้ยี่สิบล้านรูปีแต่ไม่มีความสุข อะไรงี้
    (เสพความรุนแรงมากไปป่าววะตรู)
    แอบสงสารซามืล แง้ว ยอมเพื่อน้อง (ซามิลนี่หน้าตามันเลวได้ใจจริงๆ)

    อ้อรู้มั้ย พาเทลกับปินโตนี่เป็นแฟนกันตอนถ่ายหนังด้วยนะ (เอ๊ะ นอกเรื่อง) มีการแบบ พูดว่า ปินโตนี่มีเสน่ห์จริงๆนะ อะไรงี้ 555+ ตอนหลังนี่ก็เลิกกันอะ

    โอเค นอกเรื่องไปแล้ว

    เอาเป็นว่า แฮปปี้เบิรธเดย์นะจ๊ะ
    เที่ยวต่อให้สนุก

    ไปแรัะ

  7. mangomoment said, on มีนาคม 28, 2009 at 4:58 am

    โอว..
    เห็นเม้นขวัญแล้วตกใจ
    ยาวกว่าที่อ้อเขียนอีกมั้งเนี่ย 555+


ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: