:: mango

ฟ้ามักจะพาเธอฝันไปไกล

Posted in diary by mangomoment on พฤศจิกายน 27, 2009

Cotton Candy Cloud
เธอคิดว่าเมฆคือสายไหม, แต่คงไม่ใช่
เพราะไม่ว่าจะลองวิ่งไปยืนตรงนู้น เดินไปมองตรงนี้
เธอก็มองไม่เห็นปลายไม้ที่เสียบสายไหมอยู่ดี

เธอชอบแหงนหน้ามองฟ้า
เธอชอบวิ่งไล่ตามก้อนเมฆ
ตอนนั่งอยู่บนรถก็เหมือนกัน
อดคิดตามไม่ได้ว่าเมฆก็กำลังวิ่งตามเธอมา
พอถึงตอนจะเข้าบ้าน เมฆคงทำหน้าจ๋อยที่ตามต่อไม่ได้

 
ทั้งเมฆ ทั้งฟ้ามักพาเธอฝัน
ฝันว่าได้ไปดำผุดดำว่ายในเมฆ
กระโดดจากเมฆก้อนมากนู้นไปก้อนนี้
แล้วยิ่งถ้ามันจะมีรสหวานเหมือนสายไหมแบบที่เธอคิด
เธอคงแทะเล็มอยู่กับปุยนุ่มพวกนั้นอย่างไม่รู้อิ่ม

ทั้งเมฆ ทั้งฟ้า ชอบชวนเธอวาดวิมานในอากาศ
ฝันว่าเป็นเจ้าของปราสาทหลังโตอยู่บนฟ้า
อยากแปลงโฉมบ้านก็เพียงปั้นเมฆใหม่
ขยุ้มขยำจนกว่าจะได้รูปทรงตามที่พอใจ
แล้ววิ่งเล่นต่อไปบนอาณาจักรที่เธอสร้างขึ้นเอง

แต่ฝนปลุกเธอตื่นจากฝัน
เมื่อเมฆขาวฟ้าใสแปลงร่างเป็นคนโกรธ
เธอกลับหลบลี้หนีหายไปอยู่ในที่พักพิงอื่น
ปล่อยให้เมฆก่นด่าโชคชะตาและร้องไห้อยู่ฝ่ายเดียวแบบนั้น

 สำหรับเธอ, สิ่งที่ทำให้เจ็บปวด
ไม่ใช่ความห่างไกลของท้องฟ้า
ไม่ใช่ความกว้างที่เกินสายตาคะเนถึง
แต่เป็นเพราะธรรมชาติของฟ้าที่คอยโอบกอดเธอไว้
แต่เธอกลับไม่สามารถและไม่มีวันที่จะตอบรับอ้อมแขนของท้องฟ้าได้เลย
ยิ่งในวันที่ฟ้าร้องไห้เป็นฝน
เธอก็ยิ่งรู้สึกว่าได้ทอดทิ้งฟ้าให้เดียวดายกับความหม่นเศร้า
และไม่แม้แต่จะมีสิทธิ์เอื้อมมือไปปลอบโยนให้สีเทาของฟ้าเจือจางลงได้

เธอชอบที่ฟ้าพาเธอฝัน
ความเบาหวิวนุ่มนวลพาเธอเพลิดเพลินไปไกล
จนหลงลืมไปว่า วันใดที่ตกลงมา วันใดที่เธอหยุดฝัน
วันนั้น พื้นดินข้างล่างที่คอยรองรับแข็งพอจะทำให้เธอเจ็บ

เธอไม่รู้จะทำอย่างไรดีกับโลกจริงโลกฝันที่เชื่อมโยงกันไม่ได้เช่นนี้
จึงตัดสินใจจะเลิกมองฟ้าให้น้อยลงกว่าที่เคย
เผื่อความหนักแน่นของพื้นดิน จะฉุดรั้งให้เธอนึกถึงความจริงได้สมจังกว่านี้
วัดไม่ได้หรอกว่าใครจะเศร้าซึมกว่า
แต่ ณ ตอนนี้.. เส้นแบ่งระหว่างความจริงความฝันอนุญาตให้เธอทำได้เท่านี้เอง

*ภาพถ่ายท้องฟ้าจากบนเครื่องยิน

 

ขอบคุณท้องฟ้าที่อยู่ตรงนั้นเสมอมา และไม่มีทีท่าจะหายไปไหน
ขอโทษสำหรับระยะทางที่ถูกสร้างให้ห่างไกลและกว้างขึ้น
ฟ้ามักจะพาเธอฝันไปไกล
แต่เธอก็ดีใจในความสัมพันธ์

Advertisements

9 Responses

Subscribe to comments with RSS.

  1. มอเอ. said, on พฤศจิกายน 27, 2009 at 10:44 am

    เข้าใจและยอมรับ

  2. is am are said, on พฤศจิกายน 27, 2009 at 10:51 am

    ความฝันแสนดีแค่ไหน เมื่อใดที่ตื่นทุกอย่างก็ยุติ
    คนบางคนเพียรพยายามขอแค่ให้ได้มีฝันที่ดีเพียงสักครั้ง
    แล้วจะไม่ขออะไรอีก
    และบางคนก็มีเรื่องราวที่ดี เพียงแต่กลัวจะเป็นแค่ความฝัน
    โลกทั้งสองโลกถูกขีดแบ่งด้วยเส้นบางบางระหว่างการตื่นและหลับ

    ฟ้าใส เมฆหนาแน่น ฟ้าโปร่ง ฟ้าสลัว ฟ้ามืดครึ้ม ฟ้าร้องไห้
    ล้วนแล้วแต่เป็นปรากฎการณ์ที่ฟ้าต้องเจอ
    ไม่ว่าฟ้าจะอยากมีแต่ก้อนเมฆสีขาวสักแค่ไหน, ฟ้าก็รู้ว่าทำไม่ได้
    ถ้าเพียงแต่ทำใจยอมรับว่าโลกมีฤดูกาล และหัวใจของคนก็มีฤดูกาล

    คนบางคนตามหาชั่วชีวิตเพื่อขอให้ได้พบความสุขเพียงสักครั้ง
    และคนที่ชีวิตรายล้อมด้วยความสุขกำลังกลัวว่ามันจะไม่ยืนยาว.

  3. Wa-ii said, on พฤศจิกายน 27, 2009 at 8:31 pm

    มา มา
    สิ่งที่หนาอย่างฉันจะคอยรองรับหากตกลงมาจากฟากฟ้าเอง ๕๕๕

    อย่าเศร้าหมองนักเลยที่รััก
    แม้ฟ้าจะสดใส เมฆจะดูนุ่มนวลชวนฝัน
    แต่เราก็ยังเป็นมนุษย์ที่ต้องอยู่บนพื้นดิน
    ไม่มีใครเก็บเมฆจากบนโน้นมาโอบกอดไว้ตรงนี้ได้นานนักหรอก
    ถึงจะฉวยมาได้ สุดท้ายเมฆก็ละลายกลายเป็นน้ำ
    แล้วก็เหลือเพียงความว่างเปล่าในที่สุด

    เมฆอาจเป็นเหมือนไม้ขีดไฟ ยอมค่อยๆละลายเป็นน้ำเพื่อให้ถูกโอบอุ้มเพียงสักครั้ง
    แต่วันนึงเมฆคงรู้.. คงรู้ว่าไม่มีประโยชน์ที่จะเสี่ยงอย่างนั้นหรอก
    ในเมื่อบนฟ้ากว้างยังมีอีกหลายอย่างที่เหมาะกับเมฆมากกว่าเธอ

    มา มา กลับมาหาปฐวี ๕๕๕๕๕๕

  4. mangomoment said, on พฤศจิกายน 27, 2009 at 11:31 pm

    พี่เม
    มาไวจัง
    กำลังพยายาม+เรียนรู้เข้าใจและูยอมรับ

    พี่ปิ๊ก
    เรื่องยากคือ คนบางคนรู้ว่ามีหลายฤดูกาล
    แต่ยังเปิดใจรับไม่ได้ทุกฤดู
    ความฝันก็ดี แต่เราเลือกอยู่โลกใบนั้นไปตลอดไม่ได้

    หวาย
    ชอบที่หวายเม้นอันนี้จัง
    คำพูดหวายที่บอกเราเมื่อวาน ก็โดนใจเรามาก ๆ ด้วย
    คงต้องพึ่งพา ความหนักแน่น ของปฐวีแล้วล่ะ :)

  5. มอเอ. said, on พฤศจิกายน 27, 2009 at 11:44 pm

    ขอบคุณสำหรับการ์ตูนวันนี้นะลูก
    ไว้จะเลี้ยงเค้กเป็นการตอบแทน

    ปล. ไว้ไปเดินเล่นงาน Bangkok Street Show กันนะ

  6. mangomoment said, on พฤศจิกายน 27, 2009 at 11:48 pm

    ได้เลยค่ะ
    ไปกะคนสวย ไม่บ่ายเบี่ยงอยู่แล้ว :)

  7. " ' In the w i n d's eye said, on พฤศจิกายน 29, 2009 at 1:07 am

    แอบเห็นไอบนกระจก ^^

    อย่างน้อยผืนดินที่ยืนก็แผ่นเดียวกัน
    อย่างน้อยฟ้าคงไม่ไกลมากกว่าวันวาน

    ขอยืมคุณนาธาน มา

    ป.ล. เพลงนี้เพราะ

  8. " ' In the w i n d's eye said, on พฤศจิกายน 29, 2009 at 1:09 am

    เธอเกือบเอื้อมถึงท้องฟ้าแล้ว
    เพียงแค่มีกระจกใสบางๆ มากั้นระยะห่างนั้นไว้
    เท่านั้นเอง

  9. loveseatstudio said, on พฤศจิกายน 30, 2009 at 3:45 pm

    ขอพูดเหมือนเดิมค่ะ ว่าน่ารักจริงๆ อ่านแล้วรู้สึกดี๊ดี


ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: