:: mango

Perfect Strangers

Posted in diary, doodle by mangomoment on มกราคม 27, 2010

ย่างเข้าปีที่ 6 ที่เดินโต๋เต๋อยู่แถวสี่แยกเจริญผล
หลายตึกโดนทุบทิ้ง กลายเป็นห้างดอกบัวให้เห็นอย่างทุกวันนี้
บางห้องแถวก็ถูกเปลี่ยนเจ้าของ
ส่วนมากมักเป็นร้านข้าวหรือร้านโชว์ห่วยที่ไม่รู้ทำไมพอมาเปิดแถวนี้แล้วมักจะทำมาค้าไม่ขึ้น
ต้องเปลี่ยนมือเป็นร้านสกรีนเสื้อหรือขายอุปกรณ์กีฬา อีกร้าน อีกร้าน และอีกร้าน อีกแล้ว
.
นอกจากร้านค้าใหม่ ๆ ที่หมุนเวียนเปลี่ยนหน้า
จนบางทีเราก็แอบเลอะเลือนไปแล้วว่าตอนมาอยู่แรก ๆ แถวนี้มีอะไร
ก็ยังมี ‘คนแปลกหน้า’ ที่ผ่านไปผ่านมาแถวนี้ไม่ได้ขาดเหมือนกัน
.
.
.
.
.


รายแรก เป็นพี่ชายสุดเซอร์แห่งร้านสกรีนเสื้อยืด
ที่เราแอบเรียกพี่เค้าอย่างลับ ๆ ว่า ‘ลอน เนนจ้อน’
เหตุผลเพราะพี่เค้าช่างมีหน้าตาละม้ายนักดนตรีคนนึง
นี่ถ้าหนวดเคราเฟิ้มกว่านี้ ถือกีตาร์ไปมาด้วยล่ะก็ยิ่งเป๊ะ
.
พี่ลอน ดูจะเป็นตัวอย่างคนทำงานที่ชิลล์เว่อร์คนหนึ่ง
บางทีก็เห็นพี่เค้ามานั่งดูดบุหรี่ปุ๋ย ๆ สบายใจเฉิบหน้าร้าน
บางวันก็แอบเห็นมาโฉบเฉี่ยวแถวสยามสแควร์
บางครั้งเราเดินเล่นแถวหน้าหออยู่ดี ๆ ก็เอ๊ะ! เดินสวนกับพี่ลอนอีกแล้ว
จนถึงทุกวันนี้ ก็ยังไม่ค่อยเห็นพี่เค้าอยู่ประจำร้านเท่าไหร่เลย
.
.
.
.
.


รายถัดมานี่ เพิ่งพบพานเมื่อไม่นานมานี้
เห็นแวบแรกเราก็แทบอ้าปากหวอ
ไม่รู้พี่เค้าไปได้กลยุทธ์ทางการตลาดมาจากไหน
ถึงได้มีแนวคิดว่า ต้องใส่หน้ากากหงอคงไปพร้อมกับขายสายไหม
แล้วก็ไม่ได้จะเข้าข้างเลยนะ
แต่ไม่ว่าผ่านไปหน้าร้านไหน ก็มีคนกวักมือเรียกซื้อสายไหมของพี่หงอทุกทีเลย
ถือว่า การกระตุ้นต่อมสนใจของลูกค้าประสบผลสำเร็จนะเนี่ยพี่หงอ
.
.
.
.
.

 


ส่วนนี่ก็เป็นอีกรายที่ภูมิใจนำเสนอ
บุรุษชุดดำผมสีดอกเลา มีหน้าที่เฝ้ายามร้านเสื้อฝั่งตรงข้ามหอ
บุคลิกของลุงชวนให้นึกถึงพ่อมดแกนดัลฟ์แห่ง Lord of the Ring
เสียอย่างเดียวว่าไม่ได้มีคาถา เวทมนตร์ ไม้เท้ากายสิทธิ์
มีแค่วิชา ‘นิ่งนานหลับสนิท’ เท่านั้นเอง
.
.
.
.
.

รายถัดมาเป็นอาบังขายโรตี
ดูเผิน ๆ ก็ไม่ได้มีเอกลักษณ์พิเศษเหมือนทั้ง 3 คนที่แล้ว
แต่ความแปลกอยู่ที่วิธีขายของของพี่บังนี่สิ
.
พี่บังจะเริ่มขายโรตีตั้งแต่ช่วงหัวค่ำเป็นต้นไป
ถือเป็นร้านโรตีตามใจผู้ทำ ไม่ใช่ผู้สั่ง 
พี่บังจะทำโรตีธรรมดากับแบบใส่ไข่ สลับกันไปทีละแผ่น ทีละแผ่น
นานทีก็ทำแบบใส่กล้วยหอมมาคั่นจังหวะ
ยิ่งดึก พี่บังยิ่งหยิ่ง
นัยว่า แกหิวไม่ใช่เรอะ ฉะนั้นห้ามเลือกมาก
สมมติอยากได้ ธรรมดา 2 แผ่น ก็ต้องรอให้พี่แกทำแบบใส่ไข่คั่นให้เสร็จก่อน
ถ้าสั่ง 3 แผ่น 4 แผ่น ก็บวกลบคูณหารจำนวนแผ่นและเวลาที่ต้องรอกันเอาเอง
เป็นร้านที่ไม่ง้อลูกค้า ใครใคร่รอ …รอ จริง ๆ
ทั้งนี้ทั้งนั้น คงเพราะโรตีร้านพี่บังอร่อยมาก
กรอบกำลังดี แถมไม่ชุ่มน้ำมันเกินไปนี่ล่ะ
.
บางทีก็สับสนในตัวเองเหมือนกันว่าทำไมต้องกินอะไรที่ตัวเองไม่ได้สั่งนะ
วันไหนอยากกินธรรมดา ต้องได้ใส่ไข่
วันไหนอยากใส่ไข่ ดันได้กินแบบธรรมดา
มีเมื่อวานนี่เองที่ได้ตามที่อยาก สมปรารถนา
นี่สินะที่เค้าว่า ความอร่อยมันบังตา น่ะ
.
.
.
.
.


รายสุดท้าย เป็นรายที่เห็นหน้ากันมาอย่างยาวนานที่สุด
บ้านของเฮียคนนี้อยู่ถัดจากหอของเราไปแค่ 1 ห้องแถว
จากการสังเกตการณ์ เชื่อว่าเฮียคงเป็นหนุ่มโสดอย่างแน่แท้
เพราะตลอดหลายปีที่ผ่าน ไม่เคยเห็นหน้าลูกเมียของเฮียซักที
.
เฮียใช้ชีวิตเยี่ยงคนโสดอย่างสมบูรณ์แบบ
ปลูกต้นไม้หน้าบ้าน รดน้ำเช้าเย็น
เลี้ยงหมา เลี้ยงปลา เป็นเพื่อนแก้เหงา
เฮียชอบเปิดบ้านให้อากาศถ่ายเท
แต่อากาศที่ถ่ายจากบ้านเฮีย เทมาหาเพื่อนบ้านนี่สิ
ช่างเป็นกลิ่นสาบหมาที่แรงมากกก
หากต้องการมีอารมณ์ร่วม โปรดจินตนาการถึงร้านขายสัตว์เลี้ยงที่จะมีกลิ่นสาบแบบนั้นล่ะ
แอบสงสัยว่า เฮียแกเคยทำความสะอาดบ้านบ้างมั้ยน้อ
.
อีกเรื่องหนึ่งคือ เฮียชอบพาหมาอ้วนพันธุ์บ็อกเซอร์(?)ที่เดินไม่ค่อยรอดมาอึแถวหน้าหอ
บางวันเปิดประตูหอปุ๊บ เจออึก้อนโตปั๊บ
เกิดสัจธรรมขึ้นมาทันใดว่า ขนาดอึย่อมเป็นไปตามขนาดตัวผู้ปล่อย
 .
บางวันก็มีมหรสพกระแทกใจแต่เช้า
หมาของเฮียชอบปล่อยของในจุดที่มอเตอร์ไซด์จำเป็นต้องวิ่งผ่าน
แล้วจังหวะที่ล้อบดลงไปนั่นล่ะ
อึก้อนกลมสวยก็บี้แบนแหลกเละราบคาบ
เกิดสัจธรรมขึ้นมาอีกข้อว่า สสารเป็นสิ่งไม่เที่ยง
อึสวย ๆ เมื่อ 5 นาทีที่แล้ว ยังเละตุ๊มเป๊ะภายในพริบตาได้เลย
.
.
.
.
.

เราว่าเรื่องสนุกของการติดอยู่ที่ใดที่หนึ่งนาน ๆ ก็คือ การได้เฝ้าสังเกตผู้คนนี่ล่ะ
บางครั้งก็สงสัยว่า ขอบเขตแค่ไหนกันถึงเรียกว่า ‘คนแปลกหน้า’
แล้วเราต้องพูดคุยกันมากเท่าไหร่กัน คนแปลกหน้าจึงกลายเป็น ‘คนรู้จัก’
แล้วคนที่เรารู้จักเค้าข้างเดียว จะเรียกว่า คนแปลกหน้า หรือ คนรู้จักดี
.
ความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์เป็นเรื่องน่าสนุก
แต่ก็ไม่ควรสนุกเกินไปจนหลงลืมที่จะระมัดระวัง
เพราะกับบางคน เราต้องรักษาระยะห่าง
บางราย เราต้องประคับประคองไว้ให้อยู่ใกล้
แต่บางกรณี ขนาดของระยะทางก็ไม่มีผลต่อความสัมพันธ์
.
ขอให้สนุกและเป็นสุขกับทุกความสัมพันธ์ :)
.
.
.
.
.
.
.
ปล.
ส่วนคนอีกกลุ่มหนึ่งที่อยากพูดถึง ไม่ใช่คนละแวกบ้าน
แต่เป็นพี่ ๆ ที่กรมศิลป์และพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ
ทุกคนกระตือรือร้นที่จะถ่ายทอดและให้ข้อมูลในสิ่งที่เราอยากรู้
งานของเราจะไม่ง่ายขนาดนี้เลย ถ้าขาดความใจดีและความช่วยเหลือของพวกพี่
ถือเป็นการออกภาคสนามที่คุ้มที่สุดครั้งหนึ่งเลย
.
เห็นด้วยกับพี่หมี*เลยล่ะว่า
คนทำงานใกล้ชิดศิลปะมักจะมีความอ่อนโยนเช่นนี้เสมอ
.
ขอบคุณพี่ ๆ สังกัดกรมศิลป์อีกที
ขอบคุณอาจารย์ที่แนะนำหัวข้อให้ใหม่
ขอบคุณหวายกับตูนด้วยนะ :)

Advertisements

10 Responses

Subscribe to comments with RSS.

  1. is am are said, on มกราคม 27, 2010 at 10:35 pm

    เราเคยเห็นลุงคนสุดท้ายด้วยนะ
    ชอบพี่ลอนสุดเลย ระวังเจอพี่เค้าเดินกับโจโกะนะ : P

  2. loveseatstudio said, on มกราคม 28, 2010 at 8:38 am

    อาร์ตมาก ชอบหงอคงสายไหมที่สุดเลย
    อาจจะได้ไอเดียมาเมฆที่เป็นพาหนะประจำตัวก็ได้นะ

  3. มอเอ. said, on มกราคม 28, 2010 at 1:40 pm

    พี่ลอนมีแฟนยัง
    ฝากจีบให้ที

  4. y u k ะ said, on มกราคม 29, 2010 at 1:02 am

    ลอน เนนจ้อน

    ฮ่าๆๆๆ ชอบบบบ

  5. ฝันกลางวัน... said, on มกราคม 29, 2010 at 1:02 pm

    คน ค้น คน ฉบับแมงโก้ ^^

  6. wa-ii said, on มกราคม 29, 2010 at 7:11 pm

    น่ารักอีกแล้วน้าาาาาาา ><!!
    คอยดู๊ เดี๋ยวเราจะเอาเฮียร้านหมี่เกี๊ยวแถวหอมาอยู่ในรูปเราบ้าง 55555555
    (ว่าแต่เฮียโรตีแกทำงั้นจริงหรอ?)

    อ้อจ๋า วันนี้เค้าไปเชียงใหม่มาแหละ
    กินนู่นกินนี่ เที่ยวนู่นเที่ยวนี่จนหน้าบานตัวพองเลย
    กินรถด่วนด้วยแหละ ห้าสิบบาทเต็มถุง อร่อยมากๆๆๆเลย
    อวดๆๆๆ อยากอวด 555555555

    ไปแล้วล่ะน้า
    ไม่อยากบอกเลยว่า กรมศิลป์ภาคสนามราบรื่น
    แต่ภาคหน้าคอมเนี่ย ยังไม่ได้เริ่มเลย 555

    คิดถึงนะจ๊ะอ้อ :))

  7. คิ้วหนา said, on มกราคม 31, 2010 at 2:22 am

    บางทีนะบางที…อาจมีบางสิ่งแทรกกลาง
    เป็นบางสิ่งที่เรียกว่า “คนคุ้นตา”
    ก่อนคนแปลกหน้าจะก้าวข้ามไปเป็นคนรู้จัก

    ปล. อ่านแล้วอยากกินโรตีขึ้นมาตงิดๆ

  8. เจ้าหญิงน้ำแข็ง said, on กุมภาพันธ์ 2, 2010 at 3:47 pm

    บางครั้ง…

    คนเราอาจจะรู้จักคนแปลกหน้า…

    มากกว่าคนที่เราเรียกว่า คนรู้จัก เสียอีกนะ… :)

  9. mangomoment said, on กุมภาพันธ์ 5, 2010 at 11:18 pm

    is am are & มอเอ.
    น่าจะยากนะคะ เพราะพี่ลอนดูเมโทรฯมาก :D

    loveseatstudio
    โห พี่โอ๋เข้าใจคิดนะเนี่ย :)
    ในบรรดาทั้งหมด พี่หงอเป็นคนแปลกหน้าที่อ้ออยากเจอบ่อยที่สุดเลย

    y u k ะ
    โห ป๊อบจริงพี่ลอน มีแต่คนปลื้มทั้งในบล็อก นอกบล็อก 55

    ฝันกลางวัน…
    อันนี้น่าจะเป็นฉบับ ค้นจนไม่เจออะไร มากกว่าค่ะ 55

    wa-ii
    เอาเลย ๆ ทำเลย ๆ เราจะรออ่านของเลียนแบบ ;p
    อิจฉาคนได้เที่ยวจัง
    หูย~ รอก่อนเหอะ ถ้าเค้าหาที่ฝึกงานไม่ได้ จะเที่ยวทั่วไทยให้ช้ำเลย :D

    คิ้วหนา
    อืม.. รู้สึกเหมือนอยู่ในช่วงฟักตัวจากหนอนไหมไปเป็นผีเสื้อเลยค่ะ :D

    เจ้าหญิงน้ำแข็ง
    เห็นด้วยค่ะ คนรู้จักบางคนเนี่ย ก็เหมือนแค่ ‘รู้จัก’ กันจริง ๆ
    ไม่ได้ใส่ใจหรือไม่ได้รับรู้ถึงสิ่งที่เค้าเป็นเท่ากับที่เรารู้สึกกับคนแปลกหน้าบางคนเลย

  10. มอเอ. said, on กุมภาพันธ์ 7, 2010 at 9:16 pm

    ชอบ ผช เมโทรอ่ะ
    จะได้สอนเราแต่งตัว


ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: