:: mango

the day the clown cries

Posted in doodle by mangomoment on กรกฎาคม 31, 2010

ในขณะที่ฉันสวมชุดตัวตลก
ฉันถูกรายล้อมด้วยซินเดอเรลลา สโนไวท์ และราพันเซล

ในขณะที่ฉันแต่งหน้าเป็นตัวตลก
ยืนแจกลูกโป่งอยู่ตรงทางเข้าสวนสนุก
เด็ก ๆ มักวิ่งมาหาฉันก่อน
แต่หลังจากได้ลูกโป่ง
พวกเขาจะวิ่งไปหาเจ้าหญิงในชุดสวยเหล่านั้น

ผู้หญิงที่แต่งตัวเป็นซินเดอเรลลา
เธอสวมรองเท้าเบอร์ 7 ที่ดูแล้วไม่น่าจะเป็นไซส์ของรองเท้าแก้วได้เลยซักนิด
ผู้หญิงที่แต่งตัวเป็นสโนไวท์
เธอพอกครีมรองพื้นหนาเตอะทั่วตัวเพื่อกลบผิวแทน
ผู้หญิงที่แต่งตัวเป็นราพันเซล
เธอซอยผมเสียสั้นกุดจนแลดูคล้ายเด็กผู้ชาย

แล้วทำไม ฉันจึงต้องแต่งหน้าแต่งตัวเป็นตัวตลก
ทั้ง ๆ ที่ฉันไม่ได้มีอารมณ์ขันเหนือกว่าคนอื่น
ทั้ง ๆ ที่ฉันสวมรองเท้าเบอร์ 4
ทั้ง ๆ ที่ฉันผิวขาวเหลือง
ทั้ง ๆ ที่ฉันผมยาวสลวยกว่าใคร
.
.
.

ขอบคุณคุณผู้หญิงหลายท่านที่ยอมแต่งหน้าเป็นตัวตลก
ถึงคุณจะไม่เป็นไปตามกรอบ(จอมปลอม)ที่ว่า ‘ผู้หญิงอย่าหยุดสวย’
แต่เราว่า คุณสวยที่สุด
ถ้าไม่มีคุณ ก็คงไม่มี ‘นางเอก’
และหลายครั้งโลกเราก็หมุนได้ด้วยตัวตลกและตัวประกอบธรรมดา ๆ

Advertisements

7 Responses

Subscribe to comments with RSS.

  1. mamahugme said, on กรกฎาคม 31, 2010 at 8:43 pm

    ผู้หญิงสวยทุกคนแหละ
    อยู่ที่ว่าใครจะมองความสวยในมุมไหน

  2. walkonthesideway said, on สิงหาคม 1, 2010 at 12:43 pm

    สวยแบบธรรมดา..ดีที่สุด

  3. NuenG said, on สิงหาคม 1, 2010 at 8:51 pm

    เข้ามากด like ^^

  4. ขอรบกวนทั้งชุดนอน said, on สิงหาคม 2, 2010 at 1:28 am

    แมงโก้เคยดูหนังเรื่อง “วอชแม” ไหม มีช่วงนึงของหนังที่เล่าถึงตัวตลกได้น่าสนใจ พี่จำไม่ได้แม่นๆนะแต่เขาเล่าประมาณว่า…มีคนๆคนไปหาจิตแพทย์บอกว่าไม่มีความสุขอย่างแรง หลังจากการตรวจสอบ จิตแพทย์ก็บอกว่า “ตอนนี้ในเมืองมีคณะละครสัตว์มาเปิดแสดงไปดูการแสดงของ ‘ตัวตลกมาเมอาชี่’ (ไม่น่าจะใช่ชื่อนี้ แต่จำไม่ได้ ประมาณนี้แหละ 555+) ให้ไปดูซะแล้วจะหายเศร้า ลืมทุกข์ และมีสุขเอง”

    คนไข้คนนั้นร้องไห้…และบอกจิตแพทย์ไปว่า “ผมนี่แหละ มาเมอาชี่” บางทีคนที่มองดูเหมือนมีความสุขมากล้นจนเผื่อไปให้คนอื่นๆ ได้ก็อาจจะเป็นคนที่ไม่มีความสุขเอาเสียเลยก็ได้

    บางครั้งเราก็ต้องสวนหน้ากาก แต่งหน้า และสวมตัวตนที่ไม่ใช่และไม่เหมาะกับตัวเราเองเลยเพียงเพื่อที่จะได้อยู่ในหน้าที่หรือกลมกลืนเข้ากับสังคมรอบตัว ต่อให้คนที่แต่งเป็นเจ้าหญิง – ถ้ามันไม่ตรงกับตัวตนของเขา เขาก็ทุกข์เหมือนกันนะ ในชีวิตจริงเขาอาจเป็นสาวที่เพิ่งถูกจิ๊กโก๋หน้าปากซอยฟันแล้วทิ้ง แต่พอมาทำงานต้องสวยชุดเป็นเจ้าหญิงที่บริสุทธ์ที่เฝ้ารอเจ้าชายผู้สูงศักดิ์มันเลยขัดกับคนถูกทิ้งที่หลงรักคนเลวไป

    พี่ว่าเราควรมอง “การต้องสวมบทเป็นสิ่งอื่นที่ไม่ใช่ตัวเราในชีวิตประจำวัน” เป็นการสวมบทตัวตลกนะ คือให้เราหัวเราะกับการต้องทำอะไรแบบนั้น หัวเราะให้กับเรื่องน่าเศร้าที่เราต้องทำตัวเป็นคนอื่น ไม่ได้ทำในสิ่งที่อยากทำ ไม่ได้พูดในเรื่องที่อยากพูด หัวเราะใส่มัน มองมันเป็นเรื่องปกติที่ตลกขบขัน

    มองมันเป็น ตลกร้าย ก็ยังดีกว่ามองมันเป็น เรื่องร้ายๆ

  5. sunlightscape said, on สิงหาคม 2, 2010 at 1:41 am

    เธอคงจะ อย่างแรกเลย ตัวดำคล้ำเหมือนคุณหญิงเบ็กซ์บระห์ มีผิวที่เป็นหนังฟ่ามๆ และนัยน์ตาที่สวย เธอคงจะ เหมือนคุณหญิงเบ็กซ์บระห์ แช่มช้าและดูโอ่อ่า ร่างค่อนข้างใหญ่ สนใจการเมืองเหมือนผู้ชายมีบ้านในชนบท สง่าภูมิฐานมาก มีความจริงใจมา แทนที่เธอจะมีร่างแคบๆ ยาวๆ เหมือนฝักถั่ว ใบหน้าเล็กจนดูน่าหัวเราะ ปากแหลมเหมือนปากนก ที่เธอยืดร่างได้ดูดีนั้นก็จริง และมีมือกับเท้าที่ดูดี และแต่งเนื้อแต่งตัวดูดี เมื่อนึกถึงว่าเธอใช้เงินแต่เพียงน้อยแต่่ก็บ่อยๆ แล้วละตอนนี้ ร่างกายที่เธอมีอยู่นี้ (เธอหยุด เพื่อมองไปที่รูปภาพชาวดัตช์ภาพหนึ่ง) ร่างกายนี้ กับทั้งหลายของการทำได้ของมันนั้น เหมือนไม่มีอะไรเอาเลย ไม่มีอะไรเอาเสียเลย

    คุณนายดัลโลเวย์
    เวอร์จิเนีย วูลฟ์ เขียน
    ดลสิทธิ์ บางคมบาง แปล

  6. mangomoment said, on สิงหาคม 2, 2010 at 9:02 am

    @พี่เม
    เหมือนที่พี่เมก็สวยในแบบพี่เมเอง :)

    @walkonthesideway
    เป็นคนธรรมดา ก็ดีที่สุด :)

    @หนึ่ง
    แหม หาปุ่มเจอด้วย 555

    @พี่ชุดนอน
    เคยดูแต่ ‘วอชเมน’ อ่ะค่ะ :D
    ไม่เคยดูเรื่องนี้หรอกค่ะ แต่ชอบคิดเสมอว่า ถ้าตัวตลกเศร้า เค้าจะทำยังไง
    อืม.. คำตอบคือไปหาจิตแพทย์ – -”

    เรื่องนี้ที่อ้อเขียนมีที่มาจากได้เห็นภาพข่าวภาพนึงค่ะ
    เหตุเกิดที่ดิสนีย์แลนด์ที่ฮ่องกง
    เป็นภาพของคนที่แต่งตัวเป็นมิกกี้เมาส์ ยกเท้าของคนที่แต่งเป็นซิลเดอเรลล่าขึ้นมา
    ข่าวทำให้กลายเป็นเรื่องโจ๊กว่ามิกกี้อยากสวมรองเท้าแก้ว
    แต่ลึกกว่านั้น เราก็ไม่รู้ว่ามิกกี้คิดอะไร
    มิกกี้อาจจะอยากเปิดโปงก็ได้ว่า
    ผู้หญิงที่แต่งเป็นซิลเดอเรลล่า ไม่ได้เท้าเล็กเหมือนที่บอกไว้ในนิทาน

    จริง ๆ แล้วเราก็อาจเป็น ‘ตัวตลกที่ถูกจองจำในร่างตัวเอง’ อยู่แล้ว
    ยิ่งในบริบทสังคมไทยด้วยแล้ว ความคาดหวังเรื่อง sense of humor ยิ่งมากกว่าสังคมอื่น
    ทั้ง ๆ ที่วันนั้น เราอาจไม่อยากหัวเราะ ไม่อยากยิ้ม
    แต่กับคนที่ไม่รู้จัก ไม่สนิทสนม เราก็ต้องฝืนอารมณ์ดีใส่
    ถ้าเป็นยังงี้ เวลาพนักงานประเภทที่ต้องให้บริการเวลาเราไปติดต่อตามสถานที่ต่าง ๆ ทำหน้าบูดบึ้ง
    เราก็ไม่ควรโกรธ เพราะแปลว่าพวกเค้าไม่เสแสร้ง ไม่สวมหน้ากากพยายามทำตัวตลกใส่เรา ;p

    @sunlightscape
    ยังไม่เคยอ่านเรื่องนี้เลยค่ะ
    แต่คิดว่าน่าสนใจจัง ที่คนเขียนพยายามสร้างภาพผู้หญิงอุดมคติแบบใหม่อย่างคุณหญิงเบ็กซ์บระห์

  7. loveseatstudio said, on สิงหาคม 2, 2010 at 10:20 am

    แพทเทิร์นคลาสสิกที่ใช้เพ้นท์หน้าตัวตลก
    ดูดีๆ จะมีน้ำตาหยดเป้งอยู่บนแก้ม

    ไม่ค่อยแน่ใจเกี่ยวกับตัวเองหลายเรื่อง
    แต่ที่พี่โอ๋มันใจคือ ความเป็นคนตลกของตัวเอง
    และให้ปากคำได้เลยว่า
    คนตลกคนนี้มีเรื่องเศร้าไม่น้อยกว่าคนอื่นแน่ๆ

    good day! อั๊บบลอกบ่อยๆ นะ ชอบอ่าน


ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: