:: mango

it rains all day and night

Posted in diary, doodle by mangomoment on สิงหาคม 2, 2010

please help me
I don’t wanna cry alone tonight

นี่มันยิ่งกว่าตอนพี่หมีไม่อยู่ใหม่ ๆ เสียอีก
ไม่รู้เพราะฝนตกรึเปล่า  ถึงยิ่งชวนให้เศร้ากว่าทุกวันที่ผ่านมา
เรารื้อทุกสิ่งที่อย่างที่เคยบ่งบอกการมีอยู่ของพี่หมีมาดูทั้งหมด
ไล่อ่านตัวอักษรทุกตัวบนจดหมาย บันทึก โปสการ์ด แมซเสจ ในบล็อก
ใช้นิ้วลูบคลำตัวหนังสือทุกตัว เพราะดูจะเป็นการสัมผัสที่ทำได้จริงที่สุด
โทรหา ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าจะไม่มีคนรับ
หยิบเสื้อผ้าตัวที่เคยใส่ตอนไปเที่ยวด้วยกันออกมาสวมใหม่
ลงไปนั่งรอตรงม้าหินข้างล่าง
รู้ทั้งรู้ว่าจะไม่มีใครมา
แต่ไม่รู้วิธีแก้คิดถึงที่ดีกว่าวิธีนี้

ไม่อยู่แล้วจริง ๆ เหรอพี่ปิ๊ก
พี่ปิ๊กไม่อยู่บนโลกนี้แล้วจริง ๆ เหรอ

Advertisements

7 Responses

Subscribe to comments with RSS.

  1. shacou said, on สิงหาคม 2, 2010 at 11:31 pm

    ทุกสิ่งย่อมเกิดขึ้น มีอยู่ และดับไปครับน้องแมงโก้

    อย่างน้อยคืนนี้ท้องฟ้าก็ร้องไห้เป็นเพื่อนเรานะ :)

  2. mangomoment said, on สิงหาคม 3, 2010 at 12:32 am

    พยายามจะเข้าใจกฏเกณฑ์นั้นนะคะ
    แต่ยากจัง

  3. jummdcu said, on สิงหาคม 3, 2010 at 6:14 pm

    เมื่อเกิดการสูญเสีย ความเศร้าก็เกิดขึ้นกับเรา
    เมื่อเวลาผ่านไป เราจะเริ่มยอมรับการจากไปนั้นได้
    เพียงแต่ว่าจะใช้เวลานานเท่าไหร่
    หวังว่าอ้อจะหายเศร้าในเร็ววัน
    เป็นกำลังใจให้น้องสาวนะจ๊ะ

  4. ขอรบกวนทั้งชุดนอน said, on สิงหาคม 3, 2010 at 7:49 pm

    ตอนที่พี่เขาจากไปแรกๆ …พี่ก็ไปตอบเมนต์ที่บล็อกเขานะ ตอบ…เหมือนพี่เขายังอยู่ เพราะพี่จดจำเขาได้ในฐานะคนที่รู้จักกันผ่านการเล่นบล็อก เข้าใจนะว่ามันทรมาณ แต่ค่อยๆ บริหารมันไป มองว่าลู่ทางที่จะใช้ชีวิตอยู่กับมันอย่างปล่อยวาง แน่นอนมันยากและต้องใช้เวลา แต่ก็ไม่มีใครไปเร่งเราแน่ๆ เพราะเฉพาะนั้นค่อยๆ ใช้เวลาทำใจไป

    แต่…อย่าทำใจด้วยการลืมให้หมดจากใจ
    เพราะตอนนี้พี่เขามีชีวิตอยู่แค่ในความทรงจำของผู้คนที่เคยรู้จักเขาเท่านั้น

    เวลากดเข้า เวิร์ดเพรส คุณปิ๊กจะมีชีวิตในความทรงจำของพี่ (กดเข้ามาทีไรคิดถึงทุกที) แต่สักวันถ้าพี่เลิกเข้าเวิร์ดเพรสพี่คงลืมเขาไป นานไปก็จะค่อยๆ มีคนลืมเขาไปเรื่อยๆ คุณปิ๊กเขาคงไม่แคร์ว่าพี่จะลืมเขาไหม แต่เขาคงเสียใจถ้าอ้อจะพยายามที่จะลืมเขา

    และคงเสียใจยิ่งกว่า…ถ้าตัวเขาทำให้อ้อต้องเสียใจ

    วิธีที่อ้อทำอยู่(คือการคิดถึงเขา)นั้นถูกต้องแล้ว วันนี้การจดจำอาจเจ็บปวด แต่ถ้าวันไหนเผลอลืมไปล่ะก็จะยิ่งใจหาย ใจหายว่าเราเป็นคนยังไงนะถึงได้ลืมคนที่เคยรักกันไปได้หมดใจขนาดนี้ เพียงแต่ต้องบริหารความทรงจำให้เหมาะสมกับความเป็นจริง นำอดีตมาวางไว้เบื้องหลังปัจจุบันอย่างที่มันควรจะเป็น รวมถึงรักและจดจำคุณปิ๊กไว้ในฐานะคนที่พออยู่ใกล้แล้วมีความสุข เขียนจดหมายมาทีไรก็อยากอ่าน และอย่าให้ทุกอย่างจางหายไป

    จดจำไว้นะ ทั้งความทรงจำที่ดีและไม่ดีที่เคยเกิดขึ้นร่วมกับคุณปิ๊ก
    เพราะมันไม่มีความทรงจำใหม่ๆเกิดเพิ่มขึ้นอีกแล้ว ดังนั้นความทรงจำที่มีอยู่นี่แหละคือของล้ำค่าที่สุดแล้ว

  5. loveseatstudio said, on สิงหาคม 3, 2010 at 7:50 pm

    อ่านแล้วร้องไห้เลยว่ะ

    จะปลอบว่า ยังมีวันดีๆ รออยู่ข้างหน้า
    ก็เดาว่า.. อ้ออยากได้วันเดิมๆ ที่เคยมี มากกว่าวันดีๆ ที่รออยู่
    พี่โอ๋ก็เป็นเหมือนอ้อ แต่เราล้วนไม่มีทางเลือก

    จะแวะมาคุยเป็นเพื่อนบ่อยๆ นะ

  6. mangomoment said, on สิงหาคม 3, 2010 at 8:23 pm

    อ่านคอมเมนต์ของพี่ ๆ แล้วซึ้งจัง
    ขอบคุณที่มาอยู่เป็นเพื่อนนะคะ

  7. noina said, on สิงหาคม 4, 2010 at 12:28 pm

    มากอดอีกที.


ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: