:: mango

เรื่องรักฤดูฝน

Posted in books, diary, mind by mangomoment on ตุลาคม 15, 2010

หลังได้รับหนังสือมา 12 ชั่วโมง
หนังสือเล่มบางเล่มนั้นใช้เวลาไม่ถึงชั่วโมงก็อ่านจบ
แต่มีเรื่องสั้นเรื่องหนึ่งในนั้นที่อ่านจบไปแล้ว 7 รอบถ้วน
สิ่งที่เหมือนกันในการอ่านทุกครั้ง
คือน้ำตาที่ควบคุมไม่ได้,
ตั้งแต่บรรทัดแรก

เรื่องสั้นเรื่องนั้นชื่อว่า ‘ปลายฝนคืนนี้มีลมหนาว’
เขียนขึ้นเมื่อปี่ 2548
ผู้เขียนอุทิศเรื่องสั้นเรื่องนี้ให้แก่เพื่อนคนหนึ่ง
เพื่อนที่ชื่อมะม่วง, หญิงสาวที่สูญเสียคนรักไปเมื่อปี 2547
ผู้เขียนใช้นามปากกาว่า ปิคนิค
ซึ่งก็คือชื่อเล่นของเขาเอง

เป็นความบังเอิญอย่างประหลาด
6 ปีหลังจากเรื่องสั้นเรื่องนี้เกิดขึ้น
การสูญเสียคนรักคนผู้หญิงคนหนึ่ง
คล้องจองกับการสูญเสียคนรักของผู้หญิงอีกคนหนึ่ง
แล้วคนเขียนจะรู้มั้ยว่าการจากไปของ ‘ไผ่’ กับตัวเขาเองก็ตรงกันอย่างไม่น่าเชื่อ

เราคัดออกมาบางส่วน
และขอเปลี่ยนสรรพนาม ไผ่ – มะม่วง เป็น พี่หมี – เม่นเม่น
เพื่อความพอใจของเรา และเพื่อหลอกตัวเองว่านี่เป็นจดหมายที่เขียนถึงเรา
ส่วนที่เหลือ เราคงเนื้อความตามเดิมไว้ทั้งหมด

.

เม่นเม่น..

เม่นเม่นคงตกใจกับจดหมายของพี่หมีฉบับนี้ อย่าแปลกใจเลยนะ ถ้าจดหมายฉบับนี้จะถึงมือเม่นเม่นไม่ว่าจะด้วยวิธีใด มันไม่ใช่สาระหรอก พี่หมีเองสงสัยมาตลอดว่าเวลาของเราเริ่มต้นและจบลงตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ในฝันเรายังเห็นกันและกันอยู่เสมออย่างนั้นจริงหรือเปล่า

ตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้ หนึ่งปีกับอีกห้าเดือนแล้วสินะที่เราไม่ได้คุยกันเลย


เม่นเม่นเคยได้ยินอะไรไหม เขาว่ากันว่าคนที่เสียชีวิตตั้งแต่อายุยังน้อยน่ะ แปลว่าเขาหมดเวรหมดกรรมแล้ว ไปสบายแล้ว ไม่มีอะไรที่ต้องห่วงอีกแล้ว เขาจึงจากไป คนที่ยังอยู่คือคนที่ยังใช้กรรมไม่หมด ไม่มีอะไรที่ต้องห่วงอีกแล้ว

จนถึงเดี๋ยวนี้พี่หมีเริ่มไม่แน่ใจว่าพี่หมีหมดห่วงอะไร ๆ ในชีวิตที่จากมาได้จริงหรือเปล่า เพราะทุกครั้งที่มองเข้าไปในใจเม่นเม่น ความเศร้าเพียงอย่างเดียวของเม่นเม่นที่พี่หมีเห็นอยู่…

มีแต่เรื่องราวของพี่หมีอยู่ในนั้น

อยากกอดเม่นเม่นเหมือนที่เคยกอด อยากปลอบเม่นเม่นเหมือนที่เคยปลอบ อยากให้พี่หมีเป็นคนแรกที่เม่นเม่นลืมตาตื่นขึ้นมาในตอนเช้า และเป็นคนสุดท้ายที่เม่นเม่นเห็นก่อนที่เม่นเม่นจะหลับตานอน

เสียใจเหมือนกันนะ ที่พี่หมีไม่ได้บอกลาเม่นเม่นก่อนที่จะจากมา แต่จะทำยังไงได้ล่ะ ในเมื่อทุกอย่างถูกกำหนดมาให้เป็นอย่างนี้


พี่หมีรักเม่นเม่นนะ รักตั้งแต่วันแรกที่เราเจอกัน วันแรกที่พี่หมีจากเม่นเม่นมา จนถึงเดี๋ยวนี้พี่หมีก็ยังรักเม่นเม่นเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง แต่เม่นเม่นเองก็ต้องมีอนาคตของเม่นเม่น พี่หมีอยากเห็นเม่นเม่นมีความสุข

ถึงพี่หมีจะเคยถามเม่นเม่นไปว่า ‘ถ้าไม่มีพี่หมีแล้ว เม่นเม่นจะอยู่ยังไง’ แต่เม่นเม่นรู้อะไรไหม เพราะพี่หมีรู้ว่าจริง ๆ แล้ว เม่นเม่นเข้มแข็งมาก ถึงยังไงเม่นเม่นก็จะอยู่ได้

หลายต่อหลายครั้งที่พี่หมีดุเวลาที่เม่นเม่นร้องไห้ ไม่ใช่เพราะพี่หมีไม่ชอบน้ำตาของเม่นเม่น พี่หมีรักทุกอย่างที่หลอมรวมกันขึ้นมาเป็นตัวเม่นเม่น ถึงวันนี้พี่หมีรู้แล้วว่า ทำไมพี่หมีถึงไม่ชอบเวลาที่เม่นเม่นร้องไห้

บางทีมันอาจเป็นสัญญาณบอกถึงอนาคตที่เราไม่เคยรู้ในเวลานั้น ว่าในตอนนี้ไม่ว่าเม่นเม่นจะร้องไห้สักเท่าไร พี่หมีก็ทำได้แค่เพียงเฝ้ามองเม่นเม่น แต่ไม่สามารถปลอบโยนเม่นเม่นได้เลย


พี่หมีเคยเขียนบันทึกถึงเม่นเม่นในวันที่เงียบเหงา ในนั้นไม่มีอะไรมากไปกว่าความรู้สึกคิดถึงที่มีต่อเม่นเม่นในวันที่เราไม่ได้เจอกัน พี่หมีเคยสัญญาเอาไว้ว่าถ้าเราเจอกันเมื่อไหร่ พี่หมีจะเอาให้เม่นเม่นอ่าน อย่าห่วงเรื่องสัญญาเลยนะ เพราะถ้าเราเจอกันอีกครั้ง พี่หมีจะบอกเม่นเม่นทั้งหมดด้วยตัวเอง

พี่หมียังคิดถึงเม่นเม่นเหมือนที่เคยคิดถึง เม่นเม่นรู้ว่าพี่หมีไม่ได้ไปไหนเลย พี่หมีและเรื่องราวของเรายังคงอยู่กับเม่นเม่นตลอดมา

เดินออกมาจากความเศร้าบ้างเถอะนะ ให้ความสุขได้เบียดตัวเองเข้าไปบ้าง พี่หมีรู้ว่ามันยากสำหรับคนที่ยังอยู่ เม่นเม่นผ่านอะไรมามากต่อมากแล้ว ให้เรื่องราวของเราเป็นเรื่องราวที่เม่นเม่นจะมีความสุขเมื่อคิดถึงเถอะนะ หลาย ๆ อย่างเราไม่สามารถย้อนกลับไปแก้อะไรได้

สัญญานะ ว่าคืนนี้จะเป็นคืนสุดท้ายที่เม่นเม่นจะร้องไห้เมื่อนึกถึงพี่หมี..

.

จะให้สัญญาได้ยังไง ทำไม่ได้หรอก

บางครั้งเรานึกอิจฉาคนอื่นที่มีเวลาได้รู้จักพี่หมียาวนานกว่า
เราอิจฉาที่พวกเขามีจุดร่วมในช่วงชีวิตของพี่หมีมากกว่าเรา

บางครั้งเราก็คิดว่า พี่หมียังไม่ได้ไปไหน
เพียงแต่ออกเดินทางไปเที่ยวทะเลที่อยู่ไกลออกไปตามที่เคยตั้งใจ
แล้วเกาะแห่งนั้นก็ช่างร้างไร้จนเราติดต่อกันไม่ได้
เพราะฉะนั้นเราจึงต้องหมั่นโทรหาพี่หมีบ่อย ๆ
เผื่อว่าวันนึงพี่หมีจะรับสาย
เผื่อว่าวันนึงหมายเลขที่เรากดปุ่มโทรออกบ่อย ๆ
จะเลิกมีเสียงตอบกลับมาว่า ‘หมายเลขนี้ยังไม่เปิดให้บริการ’

บางครั้งเราก็คิดว่า เหตุผลที่พี่หมีจากไป
ก็คงเหมือนเหตุผลของนางเอกในเรื่อง Be With You
มิโอะจากไป เพื่อจะกลับมาอีกในทุกหน้าฝน
เวลาในปัจจุบันถูกตัดออกไป เพื่อเอาไปใช้ในอนาคต
ถ้าในหน้าฝนปีหน้าพี่หมีจะกลับมา
เราสัญญาว่าจะรีบพาพี่หมีไปหาหมอ
จะไปเป็นเพื่อนทุกครั้ง ไม่ว่าจะคลินิกหรือโรงพยาบาล
พี่หมีจะได้หาย จะได้มีเวลาอยู่ด้วยกันอีกนานนาน

รีบกลับมาเถอะนะ
มีคนคิดถึงจะแย่อยู่แล้ว

.
.
.
ปล.
1. ขอบคุณพี่เจี๊ยบที่ให้ยืมหนังสือเล่มนี้มา
การได้อ่านหนังสือเล่มนี้ ก็เหมือนได้อ่านข้อความที่พี่ปิ๊กเขียนไว้
เหมือนได้เจอการติดต่อจากพี่ปิ๊กอีกครั้ง หลังจากที่คิดว่าจะไม่มีอีกแล้ว
สำหรับอ้อ หนังสือเล่มนี้ เป็นสิ่งยืนยันอย่างหนึ่งที่บอกว่าพี่ปิ๊กเคยมีตัวตนอยู่จริง
ขอบคุณมากนะคะ, พี่เจี๊ยบได้ทำบุญให้คนหัวใจสลายนะ รู้มั้ย :)

2. ขอบคุณพี่เม ที่บอกให้รู้ว่ามีเรื่องสั้นเรื่องนี้อยู่บนโลก

3. ขอบคุณพี่สาวชื่อมะม่วงคนนั้น
ถ้าไม่มีพี่มะม่วง ก็คงไม่มีเรื่องสั้นเรื่องนี้
หวังว่าตอนนี้พี่จะมีความสุขดี

สุดที่จะรัก สุดที่จะตามหา
รักเธอนั้นมีค่ามากกว่าสิ่งใด

Advertisements

12 Responses

Subscribe to comments with RSS.

  1. oumikaca said, on ตุลาคม 15, 2010 at 11:41 am

    ชอบตรงนี้มากค่ะ
    “เผื่อว่าวันนึงพี่หมีจะรับสาย
    เผื่อว่าวันนึงหมายเลขที่เรากดปุ่มโทรออกบ่อย ๆ
    จะเลิกมีเสียงตอบกลับมาว่า ‘หมายเลขนี้ยังไม่เปิดให้บริการ”
    เหตุผลหลักๆที่คนเราจะชอบสิ่งใด
    คงหนีไม่พ้นเพราะมันตรงกับเรา. :)

    โอ้ววว เรื่องมิโอะอุ้มยืมมาจากห้องสมุก
    ยังอ่านไม่จบเลยค่ะ

  2. kaninnit said, on ตุลาคม 16, 2010 at 5:51 am

    :’)

  3. mangomoment said, on ตุลาคม 16, 2010 at 10:05 am

    น้องอุ้ม
    พี่ไม่เคยอ่านหนังสือเรื่องนี้เลย ดูแต่หนัง
    แต่แค่หนังก็กินใจจะแย่แล้ว ><
    งี้น้องอุ้มก็โดนพี่สปอยล์ไปหมดแล้วสิเนี่ย

    พี่ตู้
    :)

  4. sunlightscape said, on ตุลาคม 16, 2010 at 11:49 am

    น้องมะม่วงของฉันดำผุดดำว่ายในความโศกเศร้า

    (พี่ระงับการใช้เฟสไปนะ รูปเป็ดในห้องน้ำเลยพลอยหายไปจากวอลน้องมะม่วงด้วย)

  5. mamahugme said, on ตุลาคม 17, 2010 at 12:52 am

    พี่เคยอ่านหนังสือเล่มนี้ของปิ๊กตั้งแต่ตอนที่ปิ๊กให้มาแรกๆ
    แล้วก็เอากลับไปเก็บไว้ที่บ้านต่างจังหวัด
    พอกลับบ้าน คิดไงไม่รู้ไปค้นตู้หนังสือหยิบมาอ่านอีก
    สงสัยปิ๊กดลใจ
    อ้ออย่าเศร้าเลยนะ
    เพราะมันทำให้พี่รู้สึกผิดที่ทำให้ปิ๊กกับอ้อรู้จักกันแล้วอยู่ๆก็ต้องมาห่างกันแบบนี้

  6. mangomoment said, on ตุลาคม 17, 2010 at 2:12 am

    พี่ปลาย
    555 อ้อเพิ่งรู้ว่าบล็อกนี้เป็นบล็อกของพี่ปลาย ^^”
    พี่ปลายกำลังหักดิบจากเฟซอยู่เหรอ :D

    พี่เม
    อย่ารุ้สึกผิดเลยค่ะ
    ที่พี่เมทำให้อ้อกับพี่ปิ๊กรู้จักกันมันเป็นเรื่องที่ดีมาก ๆ เลยนะ
    ช่วยไม่ได้ ไม่ได้มีใครคิดว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นนี่นา
    เหมือนที่พี่ปิ๊กบอกพี่เมบ่อย ๆ นั่นแหละว่า
    ที่พี่เมทำให้อ้อกับพี่ปิ๊กรู้จักกัน ขอบคุณอีกหลายครั้งยังไม่พอเลย
    :)

  7. sunlightscape said, on ตุลาคม 17, 2010 at 1:20 pm

    จ้ะ มันทำให้อยากรู้อยากเห็นเรื่องชาวบ้านมากเกินขีดปกติ
    พี่ต้องกลัมาโฟกัสเรื่องตัวเองเสียหน่อย
    คิดถึงนะแม่เป็ดน้อย จุบุ จุบุ

  8. mangomoment said, on ตุลาคม 18, 2010 at 12:10 am

    ตอนนี้แมงโก้ก็พยายามเพลา ๆ เหมือนกันค่ะ
    รู้สึกว่า เฟซบุ๊คกินเวลาทำอย่างอื่นเยอะมากกก
    แต่พี่ปลายก็อย่าหายไปนานนะคะ มีคนคิดถึงค่ะ :D

  9. iJeabb said, on ตุลาคม 18, 2010 at 12:39 am

    อ่าน entry นี้แล้ว พี่ไม่รู้จะเขียนอะไรเลย
    มันตื้อๆ อย่างบอกไม่ถูก

    พิมพ์แล้วลบ ลบแล้วพิมพ์อยู่หลายรอบ
    เอาเป็นว่า, พี่ขอยกหนังสือเล่มนี้ให้เป็นของขวัญในวันที่เราได้มีโอกาสรู้จักกันนะ
    ของบางอย่าง ถ้ามันอยู่กับคนบางคน มันจะมีความหมายมากขึ้นโข

    วันไหนพี่อยากอ่านพี่จะขอยืม

  10. mangomoment said, on ตุลาคม 18, 2010 at 12:40 pm

    เฮ้ย.. ไม่เป็นไรค่ะพี่เจี๊ยบ
    พี่เจี๊ยบเก็บไว้เหอะ พี่ปิ๊กให้พี่เจี๊ยบน๊า
    แล้วอีกอย่าง อ้อก็ชอบแค่เรื่องนี้เรื่องเดียวแหละ ^^”
    ไม่่ต้องยกให้หรอกค่า

  11. wa-ii said, on ตุลาคม 19, 2010 at 8:56 am

    น้องอ้อ .. เค้าหยุดอยู่ที่เอ็นทรี่นี้นานมาก
    ไม่รู้จะบอกอะไรจริงๆ
    ได้แต่บอกว่าอย่าเศร้าเลยนะ
    เวลาคิดถึง ให้มีรอยยิ้มจะดีกว่า พี่เขาจะได้อุ่นใจนะ :)

  12. mangomoment said, on ตุลาคม 28, 2010 at 12:40 am

    บางทียังคิดเลยว่า
    ถ้าไม่ได้ไปงานศพ ก็คงไม่เชื่อว่าเค้าไปแล้วจริง ๆ


ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: