:: mango

เชียงใหม่ : Lost and Found

Posted in diary by mangomoment on มกราคม 28, 2011

แม่แจ่ม-เชียงใหม่
ถึงแม้สถานที่ที่ไปจะธรรมดา ไม่ได้ออกนอกชายแดนประเทศไทยอย่างที่ตั้งใจไว้
แต่กลับกลายเป็นทริปที่ต่อให้อีกสิบปีจากนี้ไปก็คงจำรายละเอียดหลายอย่างได้อย่างแจ่มชัด

.

ขอบคุณเพื่อนร่วมทริป – หวาย ใหม่ ออม
ขอบคุณ – ป้าบัวผันเจ้าของรีสอร์ทบ้านม่อนไม้งามที่เป็นไกด์นำเที่ยวควบด้วยอีกตำแหน่ง,
พี่แม่บ้านที่คอยดูแลพวกเราอย่างดี รวมถึงชาพร้อมมะนาวฝานต้อนรับการกลับมาอย่างสะบักสะบอมของพวกเรา
พี่เบน เจ้าของร้านอาหารแสนอร่อย ยังจำได้ถึงฝรั่งเนื้อนิ่ม มะเขือเทศหวานฉ่ำและเห็ดหอมรสชาติสุดวิเศษ
พี่เป้ก คนขับรถสองแถวทางวิบากขั้นโปรฯที่ออกเสียงชื่อทีไรก็ฮาทุกครั้ง,
และเหตุการณ์ที่พีคสุด ๆ ของทริปนี้คือ เย็นย่ำที่ฝนโปรยปราย จนทำให้ทางลื่น รถติดหลุมขับลงจากดอยไม่ได้
ทั้งหมดทั้งปวงต้องขอบคุณพี่ ๆ เจ้าหน้าที่กรมป่าไม้ที่อุตส่าห์แอบเอารถราชการมาช่วยพวกเรา
ที่ลืมไม่ได้เลยคือพี่ ๆ สาวออฟฟิศจากไอซีซีที่มาร่วมติดป่าติดดอยด้วยกัน
ถ้าไม่มีพี่ ๆ สี่คนที่คอยโทรติดต่อประสานกับคนข้างนอก กว่าเราจะออกจากดอยได้ก็อาจจะเป็นเช้าวันถัดไปก็ได้

นึกย้อนไปแล้ว เราติดอยู่บนนั้นไม่นานหรอก
แต่เพราะฝน ความหนาว ป่า ความมืดที่โรยตัวโอบคลุมเราเรื่อย ๆ มากกว่า
ที่ทำให้เรากลัวและเริ่มนึกถึงคุณค่าของการมีชีวิตขึ้นมา

คืนนั้นที่ยังลงจากดอยไม่ได้
พี่เจ้าหน้าที่พาเรามาพักที่อุทยานแห่งชาติแม่จอนหลวง
คืนนั้น ในบังกะโลทรงสามเหลี่ยมหลังเล็กคงเป็นคืนที่ลืมไม่ลงของคน 9 คน
คืนที่ไม่ต้องนอนกลางป่า คืนที่ได้ซุกตัวอยู่ในผ้าห่มอุ่น ๆ
เพื่อที่จะตื่นมาตอนเช้าแล้วพบกับสิ่งนี้
.

.

.


เพียงเท่านี้เองที่เราได้รู้แล้วว่า เราจะอยู่ต่อไปเพื่ออะไร

ชมพูพันธ์ทิพย์หาเจอไม่ยาก แต่กว่าจะได้พบก็ต้องรอจนกว่าจะถึงฤดูกาล
เคยขึ้นไปถึงดอยภูคา เพื่อจะไปดูดอกชมพูภูคาบานเต็มต้น
แต่ต้นไม้ตระกูลสีชมพูเหล่านี้ก็ไม่ได้ทำให้เราซาบซึ้งเท่านางพญาเสือโคร่งในเช้าวันนั้น
กลีบสีชมพูบอบบางที่สวยจนแทบลืมหายใจ สวยจนหัวใจแทบหยุดเต้น
ไม่กล้ากะพริบตาเลย กลัวภาพที่เห็นตรงหน้าจะหายไป
ไม่นึกเคืองแบตกล้องที่อ่อนแรงไปตั้งแต่เมื่อเย็นเลย
เพราะภาพที่เห็นด้วยตาตัวเองเช้านั้น ไม่ว่าจะบันทึกด้วยกล้องประสิทธิภาพสูงแค่ไหนก็เทียบเท่าไม่ได้เลย
.
.
.
.

.

ส่วนเชียงใหม่ของเราก็คงคล้าย ๆ เชียงใหม่ของคนอื่น
เป็นเชียงใหม่ที่มีถนนนิมมานเหมินทร์ มีถนนหน้ามอ
มีวัดเกต ร้านเวียงจุมออน ร้านมิสช็อคโกแลต ร้านแมวใจดี ร้านเล่า
แต่สิ่งที่ทำให้เชียงใหม่ของเราแตกต่างออกไปคือเพื่อนร่วมทาง
และการใช้จ่ายเวลาร่วมกันในแต่ละพื้นที่

สิ่งที่ทำให้เชียงใหม่ครั้งนี้พิเศษมากขึ้น
คงเป็นนิทรรศการ Walk Through the Clouds บนชั้นสองของร้านเล่า
ที่ประกอบด้วยภาพวาดของคุณพจวรรณ พันธุ์จินดา
เป็นภาพเมฆแบบที่เราอยากวาดให้ได้
มีทั้งความสดใสของฟ้าหลังฝน และรอยสะอื้นบาง ๆ ในปุยเมฆ
และสิ่งที่ impact กับเรามาก ๆ คือภาพถ่ายของคุณสุมาลี วงษ์สวรรค์ (มาดามวารินชำราบ)

หมู่เมฆที่นำทางไปสู่บ้านเกิด (มาดามวารินชำราบ)

ในรอบปีกว่านี้ ได้เดินทางกลับไปบ้านเกิดที่อำเภอวารินชำราบ จังหวัดอุบลธานี 2 ครั้ง เดินทางโดยเครื่องบินทั้ง 2 ครั้ง เป็นการเดินทางคนเดียว เริ่มต้นต้องขึ้นเครื่องบินจากจังหวัดเชียงใหม่ไปลงที่สนามบินสุวรรณภูมิ เพื่อรอต่อเครื่องไปอุบลฯอีกเป็นเวลาหลายชั่วโมง จากสุวรรณภูมิถึงอุบลฯ ใช้เวลาบิน 55 นาที โชคดีได้ที่นั่งติดหน้าต่างทั้ง 2 ครั้ง ครั้งแรกพอเครื่องบินไต่ระดับสูงขึ้นไปหลายหมื่นฟิต มองออกไปนอกหน้าต่างมองเห็นท้องฟ้า หมู่เมฆลอยล่องเต็มไปหมดมีรูปทรงแปลก ๆ แตกต่างกันหลายแบบ แต่ไม่ได้ตื่นเต้นอะไรมากมาย กลับมีคำถามที่ถามอยู่ในใจตัวเองตลอดเวลาว่า

“บ้านหลังใหม่ของคุณ ‘รงค์ วงษ์สวรรค์ อยู่ที่ไหน”

เพราะเคยอธิษฐานขอให้ดวงวิญญาณของเขาไปอยู่บนสรวงสวรรค์ (มีความรู้สึกว่าสรวงสวรรค์นั้นน่าจะอยู่บนที่สูง ๆ เช่นนี้) แต่ในความเป็นจริงแล้ว ไม่มีบ้าน สิ่งก่อสร้างใด ๆ นอกจากเวิ้งฟ้าและหมู่เมฆ […]

.

.

และก็คงเป็นเหตุผลทำนองคล้ายกันว่า ทำไมเราถึงชอบมองฟ้าบ่อยนัก

.

.

.

Lost :
หลงดอย – ทั้งหมายถึงการหลงทาง และหลงละเมออยากอยู่บนนั้นต่ออีกซักหน่อย
หลงรัก หลงใหล – เชียงใหม่มีมนต์วิเศษ มาครั้งแรก เป็นไปไม่ได้เลยว่าจะไม่มีครั้งที่สอง
หลงผิด หลงตัวเอง – คนเมืองนั่นล่ะที่เป็นจุดเล็ก ๆ  ชาวบ้านที่อยู่กันอย่างถ้อยทีถ้อยอาศัยในเมืองสงบ ทุกบ้านรู้จักทักทายกันได้ ภาพชาวบ้านช่วยกันถมดินกลบหลุมเพื่อให้รถวิ่งต่อได้ ทั้งหมดนี้ต่างหากคือของจริง แต่ความเป็นเมืองก็กลืนกินเราและกีดกันพวกเค้าออกไป (ยังเจ็บแปล๊บ ๆ ตอนนึกถึงคำพูดของพี่คนหนึ่งที่มาช่วยบอกว่า ‘ขอโทษนะครับ ถ้าผมพูดไทยไม่ชัด แต่ยังไงก็ต้องมาช่วย เพราะเป็นคนไทยเหมือนกัน’) .. urbanization is suck!

Found :
ข้อความในหมู่เมฆ
ความสวยงามในเช้าอีกวันที่ตื่นขึ้นมา
คุณค่าของการได้ออกเดินทาง การมีเพื่อนร่วมทาง การเข้าถึงโอกาส และการมีชีวิต

Advertisements

8 Responses

Subscribe to comments with RSS.

  1. kaninnit said, on มกราคม 28, 2011 at 4:41 pm

    ดูเป็นทริปที่น่าสนุกจังนะ พี่อยากกลับไปเที่ยวแถวบ้านแบบนี้บ้างจัง :)

  2. mangomoment said, on มกราคม 29, 2011 at 4:25 am

    พี่ตู้เป็นคนที่ไหนนะคะ แพร่? น่าน? เชียงใหม่?
    เที่ยวเลยค่า แมงโก้หนับหนุน :3
    แต่ไม่ต้องเจอรถตกหลุมเหมือนกันจะดีกว่ามาก :D

  3. kaninnit said, on มกราคม 29, 2011 at 9:01 am

    เป็นคนเจียงใหม่เจ้า

    หนุ่มน้อยจากดอยสูงมาร่ำเรียนมหาลัยในเมืองกรุง ^^

  4. เขียนแบบบ้าน said, on มกราคม 29, 2011 at 12:19 pm

    ผมว่าแบบบ้านๆก็ดีไปอีกแบบนะครับ ไม่ต้องคิดมาก ไม่ต้องกังวลอะไรมากมาย ทำให้เป็นธรรมชาติมากที่สุด ขอบคุณสำหรับบทความดีๆและให้แนวคิดครับ

  5. I'm Nuts said, on มกราคม 30, 2011 at 7:17 pm

    ว๊าว น่าสนุกจังเลย อยากมีทริป แบบนี้บ้างจัง
    นู๋ขอกดไลท์ ประโยคที่ว่า …
    [[ “เพราะภาพที่เห็นด้วยตาตัวเองเช้านั้น
    ไม่ว่าจะบันทึกด้วยกล้องประสิทธิภาพสูงแค่ไหน
    ก็เทียบเท่าไม่ได้เลย” ]] ^^””

    ทักทายคร้า~~!!

  6. iJeabb said, on กุมภาพันธ์ 1, 2011 at 1:14 am

    ชอบร้านเล่ามั้ยเล่า?
    อิอิ

  7. ฝันกลางวัีน... said, on กุมภาพันธ์ 1, 2011 at 8:58 pm

    ได้เดินทาง ได้เพื่อนร่วมทางดีๆ
    นี่มันดีจริงๆเนอะ ^^

  8. mangomoment said, on กุมภาพันธ์ 4, 2011 at 3:27 am

    พี่เจี๊ยบ
    ร้านเล่านี่เป็นร้านในฝันเลยค่ะ ตั้งใจว่าอยากไปหลายครั้งแล้ว แล้วก็ได้ไปซะที
    ได้หนังสือเก่า ๆ กลับมาหลายเล่มเลย :3
    แล้วก็ชอบที่มันไม่ได้เป็นแค่ร้านหนังสือ
    ชอบลักษณะของร้านที่ไม่ดูอวดภูมิจนเกินไป
    (ร้านหนังสือบางร้านดูมีอีโก้อ่ะ แต่ร้านเล่านี่จะนิ่ง ๆ เนิบ ๆ)


ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: