:: mango

ผมรสผัก

Posted in my wonderland by mangomoment on มีนาคม 31, 2012

ผมของฉันไม่เหมือนผมของใครสักคนในบ้าน
มันหยิกหยอยพองฟู บางหย่อมยังขยุ้มเป็นสังกะตัง
ยุ่งเหยิงจนถ้าแมลงวันสักตัวเผลอบินเข้ามาในดงป่าเส้นผมดำ มันต้องหาทางออกไม่เจอแน่ๆ
ทั้งๆ ที่ผมของพ่อก็เรียบแปล้ ได้รูปทรงเสมอ
ผมของน้องสาวที่ปล่อยเคลียไหล่ แม้จะเป็นคลื่นนิดๆ
แต่ต่อให้เธอสะบัดผมจนหัวโยกคลอน หรือเอาหัวไปมุดโพรงกระต่ายที่ไหน ผมของเธอก็ยังกลับมาเข้ารูปเข้ารอยทุกครั้ง
ยิ่งผมของแม่ด้วยแล้ว…
มันเหยียดตรง เป็นมันขลับดำวาว เหมือนขนของอีกา
แม้แต่ปลายผมของแม่ ก็ยังนุ่มราวกับผ้ากำมะหยี่
ภาพด้านหลังของแม่ที่ติดตาฉันเสมอ คือแม่ในชุดนอนลายดอกสีเขียวอมฟ้า ตรงเอวมีปมผ้ากันเปื้อนที่ผูกไว้เป็นโบ
แผ่นหลังของแม่มีผมยาวแผ่สยาย พลิ้วไหวไปตามจังหวะที่แม่หยิบข้าวของเครื่องใช้ในครัว

ฉันเคยได้ยินว่า หากริจะทำอาหารแล้ว ขอให้เตรียมใจเรื่องกลิ่นกระเทียมติดเล็บไว้เลย
แต่เท่าที่ดมมือของแม่ ฉันว่ามันไม่ค่อยติดกลิ่นฉุนจมูกของกระเทียมเท่าไหร่
ผมของแม่มากกว่าที่เจือกลิ่นผักเสมอ
บางวันเป็นกลิ่นหัวไชเท้า คะน้า กวางตุ้ง เห็ดหอม เคล้ากลิ่นซีอิ๊วดำจากน้ำต้มจับฉ่าย
บางทีเป็นกลิ่นจากซุปสูตรประจำบ้านเราที่ใส่หอมใหญ่ มันฝรั่ง กับมะเขือเทศ ต้มกับไก่จนน้ำซุปหวานกลมกล่อม
วันไหนมีผัดผักน้ำมันหอยครองโต๊ะ วันนั้นผมของแม่จะมีกลิ่นดอกกะหล่ำ กะหล่ำปลี ผักบุ้ง ไม่ก็บร็อคโคลี่
แม่ไม่เคยรังเกียจ หากจะมีกลิ่นผักเหล่านี้ตามติดไปที่ทำงาน
แม้แต่มื้อเย็นของที่บ้าน แม่ก็ยังเตรียมพื้นที่ให้เมนูผักสักชาม-สักจานเสมอ

แม้ว่าหลังจากที่แม่อาบน้ำสระผมแล้ว ผมของแม่ก็กลับมามีกลิ่นหอมเหมือนกุหลาบ เหมือนแคนตาลูป ตามกลิ่นแชมพูที่แม่ใช้
แต่ฉันยังคงนึกถึงตอนที่เอาจมูกซุกลงไปตอนที่กอดแม่ แล้วได้กลิ่นตัวของแม่จากอกเสื้อ ได้กลิ่นผักจางๆ จากเส้นผมของแม่
มันเป็นกลิ่นที่ทำให้หิวข้าว
มันเป็นกลิ่นที่ทำให้อยากเดินเข้าครัวไปเปิดฝาชี
มันเป็นกลิ่นที่ทำให้คิดถึงบ้าน
เพราะมันเป็นกลิ่นของแม่
กลิ่นที่ทำให้รู้สึกอบอุ่นทุกครั้ง เมื่อใดก็ตามที่จมูกของฉันจินตนาการถึง

Advertisements

2 Responses

Subscribe to comments with RSS.

  1. thanacreatis said, on เมษายน 1, 2012 at 12:34 am

    ถ้าอลิซมุดเข้าไปในโพรงกระต่าย
    แมงโก้คงเหมือนบางส่วนคล้ายเด็กหญิงรักความท้าทายคนนั้น
    ที่จินตนาการไม่มีวันเมื่อย ขยันฝัน และซนจนได้เรื่อง
    เราไม่อาจรู้ว่าเธอตกหลุม มุดท่อ หรือหลงเข้าไปในสวนครัวของคุณยายหรือเปล่า
    เรามักคิดว่าโลกของเธอช่างปลอดภัย ดูอ่อนหวาน และอบอุ่นราวประคองขนมปังอบใหม่ไว้ในอุ้งมือ
    จะมีความหนาวบ้างไหม มีคืนใดไร้ดาวบ้างหรือเปล่าหนอ
    ยังคงเป็นคำถามให้เราได้หรี่ตาหา…ความเศร้าหม่นที่ทำให้เติบโตอีกนิดครั้งก่อน
    ก่อนเธอจะตัดสินใจเดินจากมา
    เป็นเด็กหญิงแมงโก้ผู้ปกครองอาณาจักรของตัวเอง

  2. mangomoment said, on เมษายน 1, 2012 at 6:22 am

    นี่เหมือนเป็นภาคต่อของเมนต์จากโพสต์ที่แล้วเลยนะ :D

    เรารู้แค่ว่า หลังจากอลิซกลับมาสู่โลกใบเดิม สายตาของเธอก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว


ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: