:: mango

Live at the Scala

Posted in diary by mangomoment on กุมภาพันธ์ 11, 2013

มันคือการดูโชว์แบบเดี๋ยวกระโดดไปนู่น เดี๋ยวไปนั่งแช่ดูนั่น เดี๋ยวไปยืนมุงตรงนั้น เลือกดูได้แบบบุฟเฟ่ต์

Hold My Hand and We’re Halfway There

DSCF4335
ขอยกให้เป็นโชว์สุดทรหดของงานนี้ เพราะ Brian Lobel เล่นเต้นมาราธอนในพื้นที่ที่เซ็ตไว้เหมือนห้องนอนตั้งแต่ 19.00-21.30 น.
แถมไฟล์เพลงที่เค้าเลือกเปิด ก็เป็นเพลงที่มาจากเครื่องเล่นวิดิโอด้วย

.

.

A Western

DSCF4337 DSCF4338 DSCF4340 DSCF4341 DSCF4342

DSCF4343
หนุ่มสาวในนาม Action Hero (Gemma Paintain กับ James Stenhouse) เอาหนังคาวบอยตะวันตกมาบูชาครูเล่นแบบ minimal
เป็นการแสดงที่ได้กลิ่นซอสมะเขือเทศโชยตั้งแต่ต้นจนจบ ;p
มีบางโมเมนต์ที่รู้สึกว่าแป้กๆ ไปหน่อย เพราะคนดูเขินๆ เกร็งๆ กัน คิดว่าถ้ายกโชว์นี้ไปไว้อันสุดท้ายมันอาจจะสนุกกว่านี้ก็ได้

.

.

(In) Sensitivity

DSCF4354 DSCF4356
นักแสดงจาก B-floor 3 คน ถูกคนดูดึงไว้ด้วยสายยาง แล้วเล่นง่ายๆ กับคำถามที่ว่า ‘how do you feel?’
ชอบตรงที่ว่า พอถึงภาวะคับขัน/เจ็บปวดขึ้นมาจริงๆ เราจะยังมานั่งคิดหาคำนิยามความรู้สึกนั้นอยู่เหรอ
เหมือนเวลาเราต้องอธิบายให้หมอฟังว่าปวดอวัยวะนั้นๆ แบบไหน เราว่ามันระบุยาก
ถ้าเราบอกหมอว่า ‘ปวดปุเลี่ยนๆ’ หรือที่ชินจังบอกหมอว่า ‘ปวดแบบยะเฮ้ๆ’ หมอจะเข้าใจมั้ยล่ะ

.

.

Kissing Booth

DSCF4364 DSCF4365 DSCF4366
ประทับใจออปชั่นเสริมที่ให้เลือกก่อนจูบ ประทับใจที่หลายคนเลือกดื่มย้อมใจก่อนจูบ :D

.

.

Installation

DSCF4350 DSCF4352
Richard DeDomenici เลือกเอาหนัง ‘รถไฟฟ้ามาหานะเธอ’ มาเล่นล้อเลียน
เวลาดูอะไรที่มัน parody แบบนี้ ส่วนใหญ่เราจะชอบฉบับดัดแปลงมากกว่าทุกที
เพราะมันอาจจะแทนน้ำเสียงหมั่นไส้ที่คนดูอย่างเราๆ รู้สึก แต่สนองเองไม่ได้ก็เป็นได้
.

.
Live Long and Prosper

DSCF4346
ฉากในหนังกับชีวิตจริงถูกนำเสนอพร้อมกัน 2 จอคู่กัน
เรื่องเล่าทั้ง 2 จอทับซ้อนกันจนบางฉากเราเริ่มแยกแยะไม่ได้ว่า จอไหนคือเรื่องจริง จอไหนมาจากในหนัง
เล่นกับมิติการรับรู้ การแยกแยะ ว่าต่อให้เรารู้แต่แรกว่ามีแค่ 2 ตัวเลือกระหว่าง โลกมายากับโลกจริง
ตราบใดที่มันไม่ง่ายเหมือนเล่นเกม photohunt เส้นความต่างของทั้ง 2 อย่างก็กลมกลืมจนแยกยากเหมือนกัน

.

.

Echo : The Nymph

DSCF4369 DSCF4370
Dickie Beau ใส่หน้ากากแบบคาบาเร่ต์โชว์ ยืนพูดผ่านไมค์ พร้อมมอนิเตอร์ที่ฉายภาพท้องฟ้าหลากสีไปเรื่อยๆ
จับใจความไม่ค่อยได้ว่าเขาพูดอะไรบ้าง แต่ชอบเสียงเขาที่เหมือนฟังผ่านวิทยุรุ่นเก่า
เรื่องเล่าของเขาส่วนที่พอฟังทัน เหมือนฟัง Tree Of Life ฉบับ audio

.

ชอบจุดประสงค์ของงานนี้ที่ให้ ‘wander the building to discover performances and installations’
สิ่งที่ชอบที่สุดนอกเหนือจากโชว์ที่ว่ามาคือการได้สำรวจสกาล่าในซอกที่ไม่เคยไปมาก่อน
มันคงเหมือนได้เข้าห้องส่วนตัวของคนคุ้นเคยที่ก่อนหน้านั้นเราได้เจอเค้าแค่ในห้องนั่งเล่นเท่านั้นเลยล่ะ

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: