:: mango

ยาเม็ดสีฟ้า

Posted in my wonderland by mangomoment on กันยายน 12, 2013

หลายวันก่อน เพื่อนร่วมงานของดาหลาเเอ่ยถึงยานอนหลับที่กินแล้วฝันจนเหนื่อย
ดาหลารีบตะครุบชื่อยาไว้ในหน่วยทรงจำ หมายมั่นว่าเย็นนี้จะเอ่ยถามจากสาวเภสัชร้านละแวกบ้าน
ดาหลาไม่ได้ฝันนานมากแล้ว
แม้ว่าเธอเองก็เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม ซึ่งตามสถิติกล่าวไว้ว่าเป็นสัตว์ที่ฝันได้บ่อยที่สุดกว่าสัตว์ประเภทอื่น
ซีรีบรัมของดาหลาอาจทำงานหนักไป ไม่ก็จิตไร้สำนึกอยู่ลึกเกินหยั่ง
ห้วงหลับไหลของเธอจึงไม่ข้องแวะความพิสดารเกินคาดเดามานานปี

ดาหลาไม่ได้ต้องการเรื่องตื่นเต้นจนเหงื่อไหลเมื่อสะดุ้งตื่น
ถ้าแค่หวังให้ใจสั่น เพียงเธอไปซื้อตั๋วนั่งรถไฟเหาะก็แก้ขัดได้ชะงัด
ไม่ได้หวังตามหาใครจากในฝัน เธอไม่ใช้คนเพ้อเจ้อโรแมนติกนิยมปานนั้น
เธอเพียงแค่อ่านหนังสือ 2 เล่มจบลงในเวลาไล่เลี่ยกัน ความรู้สึกยากบรรยายแต่ใกล้เคียงคำว่า ‘น่าทึ่ง’ ‘แปลกใหม่’ ‘น่าจับตา’ เกิดขึ้นเมื่อถึงบรรทัดสุดท้าย ความอิจฉาหมั่นไส้ล้นปรี่ ในแง่หนึ่งมันทำให้ดาหลาลนลานจนอยากลงมือเขียนเรื่องราวชวนอัศจรรย์เช่นนั้นบ้าง แต่ไม่ว่าจะเริ่มต้นด้วยลักษณะใดๆ ทุกอย่างล้วนเป็นการผลิตซ้ำ งั้นๆ และเดาออก

ความหวังแห่งการหลับฝันอย่างน้อย 3 เดือนเพื่อตามหาถ้อยคำที่สูญหาย
จึงถูกอัดแน่นอยู่ในกลุ่มยาเม็ดสีฟ้าที่ดาหลาหยิบจ่อริมฝีปาก
ฝันชั้นสุดท้ายก่อนตื่น ดาหลาหวังทำสนธิสัญญากับปิศาจ ชื่อเสียงแลกความสูญเสียที่คุ้มค่า

เพื่อขจัดความริษยาให้หมดจด

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: