:: mango

กานดาขอบันทึกไว้ในวันที่ตกหลุมรักใครคนหนึ่งอีกแล้ว

Posted in mind, my wonderland by mangomoment on ธันวาคม 16, 2013

มันเป็นปัญหาสามัญที่ใครๆ ก็เคยเจอ เหมือนการคิดเมนูมื้อเย็นว่าจะบรรจงสร้างสรรค์อะไรให้อิ่มท้องพร้อมมีคุณค่าทางสุขภาพ
แต่ในแง่ความม้วนต้วนแล้ว กานดาคิดว่ากรณีของเธอหนนี้ยิ่งใหญ่ไม่แพ้ข้อพิพาทระหว่างประเทศ

แต่ไหนแต่ไรมา เธอเป็นคนประทับใจอะไรง่ายๆ อยู่แล้ว
ชอบเด็กน้อยที่เดินเลียไอติม/ ชอบกระเป๋ารถเมล์ที่ขานบอกชื่อที่หมายทุกป้าย/ ชอบคุณลุงที่ผัดกะเพราอร่อย/ ชอบกระรอกตัวที่ไต่งกๆ เงิ่นๆ ลงมาคว้ากล้วยหั่นแว่น/ หนังเรื่องที่ผู้กำกับ A บอกว่าเป็นเรื่องโปรด กานดาก็พลอยชอบด้วย/ หนังสือที่คุณพี่เจ้าของร้านแนะนำ กานดาก็เห็นดีเห็นงามตามกัน/ พอเพื่อนชวนไปเวิร์กช็อปปักผ้า จู่ๆ กานดาก็บ้าซื้อไหม เห่อสะดึงขั้นยกใหญ่/ เพจอะไรต่างๆ นานาที่น่าสนใจ กานดากด like ดะ ถือเป็นการให้กำลังใจเจ้าของเพจ

ระหว่างชอบง่ายกับเกลียดง่าย ใครๆ ก็ย่อมบอกว่าอย่างแรกดีกว่า
แต่กานดาสงสัยว่า ถ้าเธอชอบอะไรง่ายๆ เป็นประจำ
แล้วจะแน่ใจได้ยังไงกันว่า ครั้งไหนกันที่เป็นความชอบขั้นจริงจัง

bernhardhandick31
photo by Bernhard Handick
.

ถ้านักวิทยาศาสตร์สักรายสนใจคิดค้นมาตรวัดโดปามีน กานดายินดีเป็นอาสาสมัครทดลองช่วยงานเต็มที่
เพราะไม่จำเป็นต้องพึ่งโคเคน เธอก็มีพละกำลังเต็มเปี่ยม
ไม่ง่วงหงอย ไม่หิวโหย จากโดปามีนที่ต่อสายตรงป้อนเข้าเส้นเลือดเวลาตกหลุมรัก
รายละเอียดยิบย่อยอื่นๆ ในชีวิตก็ช่างเหมือนที่ตัวละครต่างๆ ในหนังและหนังสือที่เธอดู-อ่านนิยมเป็นกัน
กานดาอยากขอพึ่งพานักวิทยาศาสตร์สักเล็กน้อยว่า ควรทำเช่นไรจึงจะรักษาภาวะนี้ไว้ได้นานๆ
เพราะเธอเคยอ่านเจอว่า ภาวะตกหลุมรักนี้จะค่อยๆ เหือดหายไปภายใน 6 เดือน

กานดาไม่ได้เชื่อเรื่องความรักหรอก
ไม่เคยหวังให้ใครเรียกเธอว่า ที่รัก แม้ว่าการเรียกชื่อจริงของเธอจะหมายความตามนั้น
เธอแค่ชอบช่วงเวลาของการตกหลุมรัก แช่แข็งความสัมพันธ์ไว้เพียงเท่านั้น
เหมือนตอนที่ยื้อเวลาให้ไอติมละลายช้าที่สุด เราจึงต้องค่อยๆ เลีย
ทั้งๆ ที่รู้ดีว่า อีกประเดี๋ยวไอติมก็จะหมดแท่ง หรือถ้าปล่อยไว้ ไอติมจะกดปุ่มละลายตัวเองอยู่แล้ว
ต่อให้ชอบมากแค่ไหน เราก็ยื้ออะไรไว้ไม่เคยได้เลย

นี่คือวิธีฝึกฝนของเธอ ฝึกให้ต่อมโดปามีนทำงานบ่อยๆ แล้วอะดรีนาลีนกับเซโรโทนินก็จะควงแขนตามมาด้วย
ฝึกให้รู้สึกชอบง่ายๆ
ให้รู้ตัวว่ายังรู้สึกรู้สา
ถึงมันจะเป็นความรู้สึกชอบที่แยกแยะระดับยาก เหมือนเวลาเราดูหนังทริลเลอร์แล้วต้องเพิ่มระดับความโหดของหนังขึ้นไปเรื่อยๆ
เพราะเริ่มชาชินกับภาพปาดคอ เลือดท่วม หัวขาด ไส้กระจายแล้ว
แต่ถ้าในเมื่อความรู้สึกชอบเท่ากับ [+]
มันก็น่าจะเป็นการฝึกของลัทธิโลกสวยนิยมที่ทำแล้วมีความสุขมากกว่าอาการจิตตกของพวกชมชอบโลกเสียนี่นะ

Advertisements

มีการตอบกลับหนึ่งครั้ง

Subscribe to comments with RSS.

  1. mangomoment said, on ธันวาคม 16, 2013 at 2:28 pm

    ตอนนี้ได้แต่บอกตัวเองว่า เขียนอะไรก็เขียนไปก่อนเถอะ อย่าไปคาดหวังความเพอร์เฟ็ก
    มันไม่มีทางที่งานเขียน (โดยเฉพาะการเขียนยิบย่อยแบบนี้ด้วยแล้ว) ชิ้นไหนจะสมบูรณ์แบบได้หรอก
    มีแค่ชอบ-ไม่ชอบเท่านั้น
    ฝึกให้บ่อยเท่านั้นพอ

    ครึ่งแรกเขียนไว้เมื่อนานมากแล้ว
    เขียนตอนยังนั่งทำงานประจำ เปิด notepad จอเล็กๆ ไว้
    วันนั้นมีความสุข อยากเขียนอะไรดีๆ น่ารักๆ สนุกๆ
    แต่ครึ่งหลังมาเขียนวันนี้
    ความรู้สึกแรกคือ นี่จะเรียกว่าการทรยศความรู้สึกเบื้องต้นของตัวเองรึเปล่า
    แต่ก็คิดว่าปล่อยมันทิ้งไว้นานไปแล้วนะ แถมเป็นไอเดียเล็กๆ ที่ต่อยอดมากกว่านี้ก็คงเพ้อเจ้อเกินไป
    เอามาใช้งานต่อก็ดีกว่าปล่อยให้ร้าง

    ขอโทษทีนะกานดา
    เราทำให้เธอเป็นผู้หญิงผิดที่ผิดทาง ไม่สอดรับกับสภาพแวดล้อมอีกครั้งอีกแล้ว


ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: